Cemre Özer
@cemreozerr
Bu kitabı lütfen okuyun!!
Adeta kitabın içindeydim, hikaye anlatılırken yanlarında oturan bendim ve oradaydım. Sonuna kadar sürüklendim ve dinlemeyi bırakamadım. Kitabın o son bölümünde nefesimi gerçekten tuttuğumu ve gözbebeklerimin kocaman olduğunu biliyordum. Hayatımda gördüğüm en ilginç karakter ve en ilginç kitap diyebilirim. Birde sonunda tahmin ettiğim hiçbir şey çıkmadı. Tüylerim hala diken diken. Şimdi ben nasıl uyuyacağım?
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitapta hissedilen o korkuyu hep yaşamıyor muyuz zaten? Burda mübalağa edilen haliyle karşımızda ancak korkularımızı aşıp, ötesine geçtiğimizde önümüzü görebiliriz. Bizi yerimize çivileyen ‘korku’dur. Belki sonunda her şeyin böyle yoluna gireceğini bilebilsek bizde rahatça istediklerimizi yapar ve çabalamayı bırakırdık. Çalışmamızı sağlayan şey kaygılarımız demek ki çoğu zaman.
Yaşadığımız bu sürece eşlik edebilecek başka bir kitap gelmiyor aklıma. Aklınızın almayacağı satırlar, salgın günlerinin dehşet vericiliği ve en çarpıcı anlarıyla en beğendiğim distopya türleri arasına girdi.
Jose Saramago’nun okuduğum ilk kitabı ve de son olmayacağı da artık kesin. Yazarı tanımam için birkaç sayfa okumam yetti. Tanımak derken imla kurallarını kullanışından bahsediyorum. Farklı bir üslubu ve farklı bir dili var. Sonu bir türlü gelmeyen virgüller ve upuzun paragraflar eşlik ediyor size, ancak endişelenmeyin bir süre sonra alışıyorsunuz ki zaten o paragrafların sonu gelmesin istiyorsunuz. Yazarın oldukça özgün bir tarzı var. O nedenle de ayrı bir sevdim.
Alışıldık olmayan bir diğer özelliği ise kitapta hiçbir şekilde isim kullanmayışıydı. Örneğin; yaşlı adam, ilk kör, şaşı çocuk veya doktorun karısı gibi. İlginç gelebilecekler arasında bir de hangi ülkede olduklarından bile bahsetmemesi. Göremedikten sonra ülkenin ve isimlerin ne önemi var ki ? Enfes bir okuma sunuyor bizlere. Okurken orada bir karakter oluveriyorsunuz hemen. Bunun pek de iç açıcı olduğunu söyleyemem.
Kitabın konusuna kısaca değinecek okursak eğer; yolculuk halinde olan birinin trafik ışıklarında beklerken aniden kör olmasıyla başlıyor hikaye. Ama bu körlük bilinen körlükten biraz farklı ve Yeşilçam’da karşılaştığımız körlüklerden değil :)
Körlük kitapta bir metafor olarak yer alıyor. Biyolojik körlüğün yanında zihinsel, manevi körlük olarak karşımıza çıkıyor. Bunun yanı sıra körlük olarak bildiğimiz karanlık dünya burada “Beyaz Felaket” olarak adlandırılıyor. Kör olan herkes süt beyazı şeklinde bir görüşe bürünüyor. Üstelik körlüğün bulaşıcı olduğunu söylesem ne dersiniz?
Kitapta herkes kör iken görebilen tek bir kişi var ve bunun sırrı son yaşanan olayda dahil çözülemedi. Siz bu
