Ceren Torun
@cerentorun
“Kendini zorlama evlat,” dedi Kul Yakup, “baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten.”
"'Hikâyem sona erdi Yakup Emmi," dedim nihayet ağzımı açtığımda, "her şey buraya kadarmış."
Herkesin babası bir kere ölürdü. Alır, götürür, yıkar, kefenler, toprağa gömer ve sonra arada acıyla bir hatırlanan bir ölüye dönüşürdü babalar. Benimki yıllardır tekrar tekrar ölüyordu. Bir bakışla, bir sözle, upuzun bir suskunlukla, havaya kalkan bir parmakla, sallanan bir elle, bir iç çekişle ölüyordu babam. Bu yüzden dümdüz ovada telaşla yol alırken babamın acısının bana yeterince tesir etmediğini, onun öleceği fikrinin bana yeterince inandırıcı gelmediğini düşünüyordum. Fakat hastaneye yaklaşır yaklaşmaz içimin bulandığını, acı gerçeğe yavaş yavaş yaklaştığımı, babaların bir gün sahiden de öldüğünü anlayarak sıkıca direksiyona yapıştım.
“Ha üç gün ha otuz üç yıl; ne kadar vakit geçerse geçsin,
bu eski püskü zaman bir ogulla baba arasindaki eksik cümleleri tamamlamaya yetmiyor," diye geçirdim icimden ve son surat gaza bastım.
Dağılmış bir yarayım seni bırakıp gittigimden beri!
Ölmedim, hayattayım.
Ama say ki öldüm.
Say ki akmayan bir irin, kabuk tutmayan bir gönül yarasıyım on beş yıldır.
Herkes arkasında bir şey bırakır bir gün.
Bir işaret, bir söz, bir bakış…
Ben sana keder, sana veda, sana tutulması zor bir yas bıraktım; üzgünüm.
Kötümser, ‘İşler daha kötü olamaz’ diye feryat ederken,iyimser, ‘Olabilir, daha kötü de olabilir’ dermiş. Şimdi söyle bakalım sen iyimser misin, kötümser mi?
