Ceren Yavuz
@cereny2
2 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Orada bir şey vardı ama belki de yoktu. Schrödinger'in kedisi gibi. Parçalandığında, ölümcül bir asit salgılayan mekanizmayı harekete geçiren herhangi bir radyoaktif maddenin atomu, bir kediyle birlikte bir kutunun içine yerleştirilir. Kutunun içini göremediğimizden, bu olay gerçekleşti mi gerçekleşmedi mi, bilemeyiz. Bu yüzden ayni anda, kedinin hem yaşadığını hem de öldüğünü varsayabiliriz. Babam böyle bir kutunun içinde yaşadı. Belki çok düşünmüştü, belki az. Belki keyfi yerindeydi, belki değildi. Hem yaşıyor hem yaşamıyordu. Şimdi ise öldü.
Reklam
Ne zamandır, ilk kez olarak, anacığımı düşündüm.Hayatının sonlarında niçin bir "Nişanlı" edinmişti, niçin hayata yeniden başlıyormuş gibi oyunlara girişmişti, anlar gibi oluyordum.Orada, orada da birtakım ömürlerin sona erdiği bu huzurevinin çevresinde de akşamlar, hüzünlü bir savaş aralığı gibiydi.Anacığım, ölümün eşiğinde, kendini orada serbest ve her şeyi yeni baştan yaşamaya hazır hissetmiş olmalıydı.
Asıl önemli olan şey, bir kaçma olanağı, amansız törenin dışına sıçrayış, alabildiğine umut olanakları veren çılgınca bir koşuştu.Tabii, umut, bir yolun dönemecinde, var hızla koşarken, birden yetişen bir kurşunla yere serilivermekti.
Herhangi bir kimsedeki erdemler, nasıl oluyordu da bir suçlu aleyhine ezici bir kanıt olabiliyordu.