Hayat bazen dağıtır, ama doğru insanlar ve sıcacık bir mutfak, insanın kendini yeniden bulmasına yardım edebilir.
Mikage, hayatındaki son yakını olan büyükannesini de kaybettikten sonra kendini kocaman bir yalnızlığın içinde bulur. Onu hayata bağlayan tek şey ise mutfaklardır. Çünkü mutfak, onun için sadece yemek yapılan bir yer değil; nefes alabildiği, huzur bulduğu ve kendini yeniden toparlayabildiği bir sığınaktır.
Tam her şeyini kaybettiğini düşündüğü anda yolu Yuichi ve annesi Eriko ile kesişir. Kan bağı olmayan bu insanlar, birbirlerinin eksiklerini fark etmeden tamamlamaya başlar. Aynı evde kurulan sofralar, edilen küçük sohbetler ve birlikte geçirilen sıradan anlar, zamanla derin bir bağa dönüşür.
Ancak hayat, onları bir kez daha acıyla sınar. Yeni bir kayıp yaşandığında Mikage ve Yuichi, yasın insanı nasıl değiştirdiğini yeniden deneyimler. Fakat roman, acının içinde bile yaşamın devam ettiğini gösterir. Bazen sıcak bir yemek, bazen gece sessizliğinde hazırlanan bir çay, bazen de birinin “yanındayım” demesine gerek kalmadan yanında olması, en büyük teselli olabilir.
Mutfak, yüksek tempolu olaylar anlatan bir kitap değil; insan ruhunu usul usul işleyen, satır aralarında iyileşmeyi fısıldayan bir hikâye. Banana Yoshimoto, kaybetmenin kaçınılmaz olduğunu ama sevginin ve paylaşmanın insanı yeniden ayağa kaldırabileceğini sade, samimi ve sıcacık bir dille anlatıyor.
Gospodinov'u Bahçıvan ve Ölüm romanıyla tanıdım ve üslubunu çok da sevdim. Bu roman hayattan yorulmuşlara alternatif bir psikojik destek sunan ilginç bir adamın anlatıcı ile olan hikayesi. Zaman odaları yapıp isteyenlere geçmis zamanını bir müddet de olsa geri vermek, zamanla bir merkezden bütün ülkeye yayılır ve şehrin bir apartmanı 1980'i yaşarken diğeri 1960'ı, öteki 1970'i,beriki 1990'ı.. Ve bu pandemi şeklinde tüm ülkelere yayılır,her ülke kendine tekrar yaşamak istedigi yılı seçer... Harika bir modern zaman anlatısı, öneririm.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dikkat spoiler içerir.
Jason kapıdan girer ve karşıdan devasa biri gelir. Cefiro adlı bu dev, Jason ile konuştuğuna Rick ve Anita'yı ikna eder. O sırada dışarıda bir şeyler olmuştur. Rick dışarı gider ve Sonuncu adlı kadının Makasçı Kardeşlere tüfekle saldırdığını görür. Bu arada Anita da kapıdan içeri girer. Onlar beraber Labirente doğru giderler. Cefiro da yönlendirir ve bulmacayı Voynich sayesinde çözerek içeri girerler. Burada Qwerty ve diğerleri ile karşılaşırlar. Onlar kapıların yok edilmesi konusunda ihtilafa düşenlerdir. Ayrıca bir mektup bulan Jason Penelope Moore'un da oraya geldiğini öğrenir. Anita'yı öpen Jason, Peter'ın icadı olan bir balonla oradan kaçmaya çalışır. Julia ise tekrar hasta olmuştur. Nestor çok kızgındır çünkü kendi günlüklerini Leonard ve Calypso'nun tercümana verdiğini düşünür. Anita'nın babası Kilmore'dadır. Voynich de ablası olan Vivianne ile konuşup sinirlenir ve elindeki pencere Kitapla yola çıkar. Nestor, Kara Volkan ve diğerleri Voynich'i ikna eder ama Flint kardeşler gece Calypso'nun balina anahtarını çalmıştır ve kapıyı açık köyü su basmasın sebep olurlar. Balonla kaçan Jason, Anita, Rick ve diğerleri yüksel yüksele dünyada Moore mezarlığına kadar gelir. Anita'nın annesi de Eco'yu kandırıp Verona'ya gider ve burada zor da olsa çevirmeni bulur. Çevirmenin yanında Fred Ayaktauyur vardır. Acaba bundan sonra neler olacaktır? Keyifle okunan bir roman.
Tutunamayan Meşalesi
Tutunamayan , tutunmak istemeyen bir karakterin dünyası bu. Bu dünyaya girince etkilenip, tutunamayan meşalesini taşıyabilirsiniz. Dikkat!!
Turgut Öz Ben, ben Selim. Selim sen ben öteki beriki hepimiz. Tutunamayan ,tutulmayanı bilir.
Hakan Gündayın dediği gibi. ‘ Ölmek kolay, sıkıysa yaşa.” Kolaya kaçtın Selim. Anlaşılmadığını hissedince kendini yavaş yavaş kapattın. Her bilişe , her buluşa, her kişiye tükenmez bir tepkin vardı. Anlatmadın, anlamadın, çünkü kolaya kaçtın. Çocuksın , çocuk adamsın ve de korkaksın. Turguttan duymak istedim bunları . Bu meşaleyi taşımasını değil.
Yazarın bu kitabı yazarken hangi kafada olduğunu bu karakteri nasıl inşa ettiğini , milim milim nasıl işlediğini görmek inanılmaz. Seni ilerde tekrar okucam Tutunamayan .
Çok esaslı bir kitap okudum arkadaşlarım.
Dileyen anne–kız ilişkisine tutunur,
dileyen işi ile eşi arasında sıkışıp kalan bir babanın kızıyla kurduğu o sıcacık bağa…
Dileyen doğayı ele alışındaki ekolojik zarafette takılı kalır.
Ama her ne olursa olsun mutlaka kendinden bir iz bulur bu kitapta.
Kitabın kahramanı güzeller güzeli dev bir Pasifik ahtapotu olan Dolores.
Üstelik o çok zeki bir canlı olmanın ötesinde
kayıp bir babadan kızına kalan en güzel yadigârdır da.
Sayfalar ilerledikçe insan
“Yazgılar tekrar mı ediyor?” diye de düşünmeden edemiyor.
Çünkü Ro’nun babası gibi sevgilisi de işi uğruna onu bırakıp bilinmeze gidiyor;
biri okyanusun derinliklerine, diğeri uzayın boşluğuna, Mars’a…
Ödüllü yazardan hiç beklemediğim kadar etkilendiğim bir kitap oldu.
Altını çizmekten kendimi alamadım; otuzdan fazla alıntımla 1000k’yi oldukça meşgul ettim:)
Klasik metinlerin dışında yakın dönemde bu kadar etkileyici karakterlere pek rastlamamıştım:
yalnızlıktan akvaryum camlarına çarpa çarpa yüzen Eriko yunus,
sürüsünden ayrılıp ters yöne yürüyen o nihilist penguen
ve zekâsıyla insanı sık sık durup düşündüren Dolores…
Hepsi birlikte doğaya bir saygı duruşu gibi.
Aynı zamanda kaybın, bekleyişin, bağlanmanın ve vazgeçememenin de bir yansıması.
Çok ama çok sevdim.
Tüm arkadaşlarıma gönülden tavsiyemdir
Anı Kitabı1000Kitap
Puan vermedi·81 syf.·
2026 4. kitabı
Yazarın ailesini, kendi hayatını ve yaşadığı dönemin koşullarını kişisel bakış açısından, birbirinden bağımsız kısa hikâyeler şeklinde aktardığı bir anlatı sunuyor. Metin, akademik bir tarih ya da derinlikli bir dönem incelemesi iddiası taşımıyor; daha çok bireysel hatıralar, gözlemler ve duygusal kesitler üzerinden ilerliyor.
Kitabın en belirgin özelliği, parça parça okunabilir yapısı. Her bölüm kendi içinde küçük bir hikâye gibi duruyor; bu da okura kronolojik ya da bütünlüklü bir okuma zorunluluğu yüklemiyor. Ancak bu tercih, aynı zamanda kitabın sınırlılığını da oluşturuyor: Dönemin sosyal, kültürel ve tarihsel arka planı derinlemesine işlenmediği için, bir “dönem kitabı” olarak güçlü bir referans niteliği taşımıyor. Bu alanda, daha etkili ve kapsamlı kaynaklara yönelmek mümkün.
Anlatım dili sade ve akıcı; fakat metnin bıraktığı etki daha çok kişisel bir tanıklık düzeyinde kalıyor. Okurda sarsıcı ya da kalıcı bir iz bırakmaktan ziyade, kısa süreli bir okuma deneyimi sunuyor.
Bu nedenle, özel olarak vakit ayırıp üzerine düşünülmesi gereken bir eser olmaktan çok; yolculukta, birini beklerken ya da kısa molalarda okunabilecek, hafif ve kolay tüketilen bir kitap olarak değerlendirilebilir. Yoğunluk ya da derinlik arayan okur için beklentiyi karşılamayabilir; ancak kısa anlatıları sevenler için işlevsel bir eşlikçi olabilir.