Ceritoğlu
@ceritoglu
(( Hipo / Hiper ))
Int. Dr.
Lisans
Ankara
Aksaray, 30 Haziran
79 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yazar eserinde monotonluğu, yaşamın tekdüzeliği içerisinde tutunulan zayıf hayal ve ümitleri anlatıyor.
Eserin başkahramanı Giovanni Drogo'nun yaşamını takip ederken sayfalar ilerledikçe asıl kahramanın Bastiani Kalesi olduğunu farkediyorsunuz. İnsanın bulunduğu coğrafyanın yaşamı üzerinde ne çeşit etkileri olabileceği konusunda bu eseri çok başarılı buldum.
Reklam
Muhteşem bir eser. Araç kullanırken kesinlikle yanınıza almayın..
Tanımadığım bir yazarın eserini okumaya karar verdiğimde genellikle zar atmış gibi bir hisse kapılırım. Bu eserde de okumadan önce bu his oluştu elbette. İlk on sayfasını okuduğumda bu kitapla birlikte araca binilmeyeceğini anlamış oldum. Eseri tamamladığımda ise attığım zarların düşeş geldiğini farkettim.
Kurgu, zaman, karakter gelişimi hangi açıdan bakarsanız doyum sağlamanıza yetiyor. Eserin okunma sayısı çok düşük, bu sebeple kitap önerisi isteyen arkadaşlarıma daimi bir seçenek sunabileceğim için sevinçliyim.
Eleştiri yazıp yazmama konusunda kararsızlığa düştüğüm bir eser. Kurulu eğitim sistemini eleştiren bu eser, çözüm olarak "gününü yaşa" olarak mottolaştırdığı bir sistemi sunuyor bize. Bunun nasıl, ne şekilde elde edilebileceğinin cevabına ben ulaşamadım. Mevcut sistemde bir eğitici "gününü yaşıyor", diğer eğitimciler ve aileler dar bir kalıbın içerisinde isimleri farklı ama aynı karakteri yansıtıyorlar aslında. "Otur, dersini çalış."
Derinlik olarak bu eseri Tuz Gölü'ne benzetmek mümkün.. ;)
Lev Tolstoy'un okuduğum ilk eseri İnsan Ne ile Yaşar'dı. Bu hikayeyi büyük bir zevkle, anın tadını çıkararak okumuştum. Kahramanları farklı ruhsal durumlara girmiyordu. İyi olan iyiydi. Ve hikaye bittiğinde yazarın ne anlatmak istediğini kolaylıkla çözüyordunuz.
Anna Karenina bambaşka bir dünya. Karakterler sürekli bir duygusal değişim içerisindeler. Zamanın ilerleyişini bu romanda derin bir şekilde hissediyorsunuz. Ruhsal gerilimleri, paylaşılan mutlulukları okurken o kahramanların yanıbaşında gibisiniz.
Sevgi ve aşkın ne kadar farklı güzergahlarda ilerlediğini Tolstoy'un bu iki eserini düşündüğümde daha iyi anlıyor gibiyim.
Simyacı' yı üçüncü defa okumuş bulunuyorum. İlk okuduğumda on on bir yaşlarımdaydım ve bu eser bana oldukça masalsı, büyüleyici gelmişti. İkinci okuyuşumda lisedeydim ve okurken, uzun süre sevdiği birinden ayrı kalmış bir insanın kavuşma anında hissettiklerine benzer duygular içindeydim. Şu an 25 yaşımdayım. Son okuyuşumda, kişisel menkıbemi sorgulayıp, yüreğimin sesini dinlemek isteği doğdu içimde. Bir eseri güzel yapan şeyin okuyucunun duygularına hitap etmesi, düşünmeye, düşler kurmaya yöneltmesidir diye düşünüyorum. Tekrarında farklı farklı duygulara, düşüncelere sevk eden, ilkin verdiği zevkin dahasını esirgemeyen eserler ise güzellik ifadesinden öte, bir yaşam, bir lezzettir. Simyacı, işte böyle bir lezzet uyandırıyor bende. Bir dahaki sefere görüşmek üzere Santiago..
Reklam