Hayyam, olmuşsan bade ile mest, bak keyfine.
Oturmuşsan bir lale yanaklıyla, bak keyfine.
Madem ki yokluk var şu cihanın sonunda
Say ki yoksun canım; varmışsın gibi bak keyfine!
Sayfa 88 - Mehmet Kanar çev. Hayyam’ın Teraneleri (YKY sf.105)
Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile donduran bir şey.