Irene şimdi akşama kaç saat kaldığını hesaplıyordu, insanın vedalaşmak için ne kadar az zamana ihtiyacı olduğunu ve yanında götüremeyeceğini bilince her şeyin ne kadar değersiz göründüğünü fark edip korktu.
Stefan ZweigKorku
Birden bir ateşin iki alevi gibi iki gencin dudakları birbirini buldu, o kadar içten, o kadar için için yanıyorlardı ki ikisinin de yanaklarından sevinç gözyaşları süzülüyordu, hıçkırıkları tek bir boğazdan çıkıyordu sanki.
Stefan ZweigLyon'da Düğün
Fakat bir süre sonra bundan da sıkıldım. Karşılaştığım insanlar hep aynılarıydı; yüzlerini de, jestlerini de artık ezbere biliyordum.
Stefan ZweigOlağanüstü Bir Gece
Ey Kendim,
İnsan kalbi taşıyorsun; unutma!
Kendine gel!
Kendinde kal!
"İnsan" olmanın adını koy!
Ayakların ne yöne?
Ne düşünüyorsan... osun.
Ali HakkoymazKendime Mektup