Çoğu zaman bağışlasam da bazen çileden çıkar, onları gök gürültüleriyle azarlar, şimşeklerle tehdit eder, yıldırımlarla kamçılardım. Korkarlardı, ama bir süreliğine. Çünkü insan denen mahlukun en önemli niteliklerinden biri unutmaktı. İyiliği de kötüğü de, acıyı da mutluluğu da, korkuyu da sevinci de unuturlardı. O yüzden aynı hataları tekrarlarlardı. Evet, işte böylesine aptal bir canlıydı insan...