"İnsan gençken mutluluğu yakalayacağını umut ediyor ; ama sonra bir türlü yoksulluğun pençesinden kurtulamıyor... Ben kimsenin kötülüğünü istemem ama bazen bu adaletsizlik beni isyan ettiriyor. "
"...Bütün bu yaptıklarımız , ellerimizden kayıp giden hayatımıza bir anlam katmak içindi...Bütün bunlar bizim çaresizliğimiz...Ne yapalım, kendi kanımızı sunduk İstanbul'a hatıra diye..."
~Yekta
~Demir
~Nevzat
Ruhun yarası hiçbir zaman tam olarak kapanmıyor. Beden daha çabuk onarıyor kendini. Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa ruhun bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor.