"sana kıskanılmış zamanlar, mesafeler ötesinden seslenmek ne acı bilemezsin. seni gören, güzelliğini arzulu bakışlarla seyreden insanların da bu dünyada yaşadığını düşünmek ne korkunç bir şey anlayamazsın. hele seni başkalarının da sevdiğini ve seveceğini bilmek ne tür bir ölümdür düşünemezsin."
"perdenin arkasında kimseler olmadığına kendimi inandırmak ne kadar güç. oyun yeniden başlasın ve hiç bitmesin istiyorum. ama hep o olsun sahnede. kesiksiz ve süresiz o olsun. uzaktan görsem yeter. belli belirsiz sesini duysam, bu yetecek bana. hayal meyal görebilsem yüzünü, başka bir şey istemem. hadi çık artık diye bağırmamak için kendimi güç tutuyorum. çık da zaman değerlensin. çık da bambaşka bir anlam kazansın yaşamam. imkansızlıklar erisin dudaklarında, ellerin karanlıkları kovsun. ben senin vefalı seyircin; bütün gücümle haykırıyorum, duymuyor musun?"