Peri masallarında gözyaşları insanları değiştirir, onlara neyin önemli olduğunu anımsatır ve asıl ruhlarını kurtarır. Yalnızca katı kalplilik, ağlamayı ve birleşmeyi engeller. Uzun süre önce tercüme ettiğim bir deyişte, aslında bu bir duadır, Sufiler tanrıdan kalplerini kırmasını dilerler: “Kalbimi parçala ki, Sınırsız Sevgi için yeni bir oda yaratılabilsin.”
“zamanın gelip aşkımı götüreceğini” bilmenin paradoksuyla; sevdiğimiz her şey ölecek. Oysa insan olmanın özü budur , dönmekte olan bu gezegenin üzerinde varolmakta olduğumuz şu kısa anda, zamanın ve ölümün sonunda hepimizden hakkını alacağı gerçeğine karşın bazı insanları ve şeyleri sevebiliriz.