Şeyma
@chacrunareading
16 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Ne desem, nasıl anlatsam.. Pınar Kür ile ilk defa bu kitapta tanıştım, yazık ki geç kalmışım. Muhteşem bir kalem, akıcı olay örgüsü ama tam da içimizden yıllardır ciğerimizi yakan yerden, muhteşem bakış açısı ya da açıları. Kendisi kısa ama etkisi uzun sürecek bir hikaye, karakterlerin gelişim süreçleri psikolojik analizleri zihin akışları o kadar iyi tasvir edilmiş ki onları tanımaktan ziyade ben o karakter olarak hikayeye dahil oldum dilebilirim. Ne mutlu ki bu çarpıcı eser ile tanışma fırsatı yakaladım..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Uzun zamandır ilk defa çocukluğumu yaşıyormuş gibi hissettim. Bu kitap günümüz dünyasına göre çok küçük sayılan adımların ya da değişikliklerin bizi yine de birkaç adım ileri götürdüğünü bana hatırlattı. Başarı hırsı güdülmediği sürece insanlar kalbini dinleyerek attığı adımlarla da küçük ama istikrarlı bir şekilde yol alabilir.
Bitirdiğimde "Ben ne okudum?" dediğim bir kitap oldu. Açıkçası bu kadar büyütülmesini hiç anlamadım watpatt hikayelerinden halliceydi. Ergen bir çocuğun kişilik problemlerinin ele alındığı, abartılı bir dille yazılmış, sürekli lanet, vay canına vs. gibi kelimelerin kullanıldığı basit bir hikaye. Bu tarz hikayelerde genelde alt metin kuvvetli olur ama burda öyle bir durum da yok. Daha doğrusu alt metin yok bence. Ben hiç memnun kalmadım muhtemelen öncesinde beklentimin yüksek olmasının da bunda etkisi var.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Güzel heveslerle başladığım bir Zweig kitabıydı ancak belli bir bölüme kadar bu hevesi tatmin edebildim. Alıştığınız bir yazarın dilini, üslubunu hiç kimse dolduramıyor belli ki. Eminim Zweig yaşasaydı kitabı tamamlamakla kalmaz şöyle bi elden de geçirirdi çünkü bazı bölümler resmen taslak metin gibi.
Bunların hepsine rağmen, ayrıntılara takılmayacak olursak kitap akıcıydı ki bilirsiniz benim için önemli olan budur. Temelinde insan psikolojisini ele alan, psikolojik tahlillerle oldukça fazla karşılaşacağınız bir eser.
Söyleyin bakalım ne yapacağımızı? Ha?
Kitap bu sitemkar soruyla başlıyor. Okumadan önce kitabın arkasındaki yazarın hayatı kısmını da okuduysanız eğer aslında bu başlangıç oldukça derin ve anlaşılır. Eğer okumadıysanız yazarımız Anthony Burgess 1959 yılında tedavi edilemez bir beyin tümörüne yakalanıyor ve bir yıldan az bir ömür biçiliyor kendisine. Karısı Lynne'nin, o öldükten sonra geçimini daha rahat sağlaması için bu bir yıl içinde beş roman yazıyor ve kaderin oyunudur ki sonrasında teşhisin yanlış olduğu ortaya çıkıyor.
Kitap sisteme karşı, tüm asilikleri yapan, dünyaya karamsar bakan ve nefret dolu bir karakteri anlatıyor. Yazarın kitabı kaleme aldığı dönemdeki psikolojisi düşünülürse kitaptaki asilik ve dünyaya nefretin sebebi gayet açık. Kendine haksızlık olarak görüyor bu hastalığı,belli ki kabullenemiyor ve karakterimiz Alex üzerinden oldukça başarılı ifade ediyor bunu. Öfkeli, asi ama bir o kadar da duygusal ve paramparça olmuş bir ruh...
Çok beğenerek okuduğum bir eserdi. Bir buçuk günde bitirdim ve hiçbir sıkıcılık yoktu hikayede. Her şey birbiriyle bağlantılı ve uyumluydu okurken durup "Bu karakter kimdi?" ya da "Bu olay ne zaman gerçekleşmişti?" diye düşünmüyorsunuz çünkü hepsini hatırlatıyor size bağlantılarla, kopmanıza izin vermiyor.
