245 sayfanın özetini bu kadar dinamik nasıl aktarırsın?Edebiyat
Yatak odası sessiz. Annemin içinde milyarlarca sperm yüzüyor, erkekler önde. Taşıdıkları sadece göz rengi, boy, burun şekli, enzim üretimi, mikrofaj direnci talimatları değil, her biri bir de hikaye taşıyor. Bir karanlığa doğru yüzüyorlar; uzun, beyaz, ipek bir iplik kendi etrafında dönerek ilerliyor.
Bu iplik iki yüz elli yıl önce oluştu; biyoloji tanrıları eğlence olsun diye bir bebeğin beşinci kromozomuyla oynadıklarında; o bebek bu değişimi oğluna geçirdi, o da iki kızına, kızlar da çocuklarından üçüne (benim büyükbüyükbüyük . . . falan filan.) Ve sonunda gelip büyükannemle büyükbabamın vücuduna yuvalandılar. Gen yukarılara, bir dağa tırmandı, orada bir köy yarattı. Yanan bir şehirde yakalandı ve kötü bir Fransızcayla paçayı kurtardı. Okyanusu geçerken bir aşk yarattı, gemi güvertesinde dolandı ve cankurtaran botunda sevişti. Saç örgüleri kesildi. Detroit'e giden trene bindi, Hurlbut'ta bir eve taşındı, rüya tabirleri kitabına danıştı, bodrum katta gizli meyhane açtı, 1. ibadethane' de işe girdi... Sonra gen tekrar hareketlendi, yeni vücutlara sıçradı. İzci oldu, ayak tırnaklarını boyadı; "Begin the Beguine"i çaldı arka pencerelerde, sinemada savaş haberleri izledi; giriş sınavına katıldı, dergi yıldızları gibi poz verdi; ölüme davetiye aldı, Aziz Christopher'la pazarlık yaptı; müstakbel bir papazla flört etti, nişan attı; üst düzey bir asker onu kurtardı... Daima hareket etti, telaşla ilerledi, şimdi önünde birkaç dönemeç daha var; Annapolis ve denizaltı avcılığı... Biyoloji tanrıları onların zamanının geldiğini biliyorlar, bekledikleri an işte bu ve kaşık sallandığında ve yaya endişelendiğinde benim kaderim belli oluyor...
1954'ün 20 Mart'ında Chapter Eleven dünyaya geldiğin de biyoloji tanrıları başlarını sallıyor, "Hayır, pardon, sen değilsin." Hala
Demek istediği konu benim seçimlerimle ilgili değil...Edebiyat
Sourmelina Zizmo (doğuşu Papa diamandopoulos) benim sadece iki taraftan birinci derecede kuzenim değildi. O benim aynı zamanda da büyükannemdi. Babam hem annesinin hem de babasının yeğeniydi. Desdemona ve Lefty benim büyükannem ve büyükbabam olmanın dışında büyük teyzem ve büyük dayımdı. Annem ve babam iki taraftan da ikinci kuşak kuzenlerim oluyordu ve Chapter Eleven da hem kardeşim hem de üçüncü kuşak kuzenim. Doktor Luce 'un
"Resesif Özelliklerin Otosomal Transmisyonu" kitabında çizdiği Stephanides aile ağacında sanırım sizin öğrenmek isteyeceğinizden çok daha fazla detay var. Ben o malum gen' in son birkaç geçişi ile ilgiliyim.
Reklam
Chapter Eleven
Before she came into my life, I’d never given any thought to getting married or having children. Somehow, having her in my life made anything seem possible.
Chapter Eleven
"You’re my one percent.”
Her eyebrows wrinkled. “Your what?”
“Before you came to my office that first day,” I explained, “I felt complete and at ease with my life ninety-nine percent of the time. But it was the missing one percent that haunted me. Then I found you—my missing one percent.”
Her eyes grew wide. “Oh.”
“It’s you. It’s always been you. When you left me, it was you. When you came back, it was you. It will never be anyone else.”
Chapter Eleven
He should have been happy to have his evenings to himself again—his house didn’t smell of fish-sauce fumes from her cooking and food doctoring anymore—but dinner wasn’t the same without her odd chatter and cheeriness. If he was being honest, his evenings now sucked. The house felt empty, and even without her Viet pop blaring, he couldn’t focus on his work or the TV. He checked the time a lot as he waited for her to walk through the door.
She still shared a bed with him, but she kept her back to him and balanced on the very edge, as far away from him as possible. Sometimes, he worried she’d fall off. Other times, he hoped she’d fall off. So he’d have an excuse to tell her to come closer.
Sayfa 118 - Khai ya.. :'(
Reklam
Reklam