İşte bu seslerden kurtulma umuduyla, zamanın ısrarcı nefesinden, onun hissedilmez akışının hissedilir işaretlerinden kaçma çabasıyla yamaçtaki kayalıklarda bir oyuğa sığındım öğle vakti. İçine kıvrılıp uyuyakalmışım. Uyurken zamanın geçişini hissetmemek öyle güzel ki!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tüm bunlar içini ürpertir, seni heyecanlandırır, hayranlıkla doldurur kalbini. Ama o an geçtikten hemen sonra kendi hayatının hazin gerçekleriyle baş başa kalırsın. Boş, anlamsız bir hayata, sadece ölümü beklediğin bir nefes alıp verme sürecine döndüğünü bilirsin. Gözlerini kamaştıran o ışıltı, içine dolan o coşku sönmüştür.
Yıldızların ışıltısını seyrederken hissettiğin huşu, kayan bir yıldız gördüğünde içini saran o anlık heyecan, yaprakların arasından sızan güneş ışığının gölgeler üzerine vuruşu, denizden yeni çıkmış balığın pullarındaki büyülü parıltı geçici zevkler verir. Ateşin alazı içinde bir an parlayıp sönen kıvılcımlar gibi. Kayalara vuran dalgalardan bir an kopup yükselen ışıltılı bir damla gibi. Rüzgârda sallanan pencerenin camında bir an çakan gün ışığıyla sarsılmak gibidir bu.
Hele hele kar yağdığında beliren özel ışık çok heyecanlandırıyordu onları. Karın içinde hareket eden maddenin yüzeye yaydığı ışık. Şu tilkinin karlar altında kıpırdayan kızıl postunun yansıması, çuha çiçeğinin yüzeye vuran renkleri, donmuş su birikintisinin buğulu camgöbeği, alakarganın çivit mavisi tüyü gibi...
Dileğimiz senin gölgene katılmak. Peşinden ayrılmayan o lekeyle kaynaşmak. Senin bedenine bağlanmak. Sen nereye gidersen oraya gitmek, sen nerede gecelersen orada gecelemek. Dizinin dibine sokulmak. Sıcaklığınla içimizi ısıtmak. Ekmeğinin kırıntılarıyla oyalanmak. Rüyalarınla eğlenmek...