Puan vermedi·224 syf.·
2024 5. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Geçen pazar Lidori'nin geldiğini sana söyledi mi?" "Evet, söyledi." Bir dakikalık suskunluğun ardından ekledi Mara: "Ona olan kırgınlığının geçtiğine seviniyorum. Çünkü Lidori, Bube için her zaman bir arkadaştan öte oldu: Kardeş kadar yakındı ona. Bu yüzden, Bube öyle şeyler söylediğinde ben üzülüyordum."
Bunu nasıl adlandıracağını bilmiyordu ama her türlü korkuyu ve çekinceyi ortadan kaldıran, onu sakin, kendinden emin ve görevini yerine getirmediği her şeye karşı kayıtsız kılan, karşı konmaz bir şey olduğunu biliyordu.
Yol kenarındaki ağaçların dalları tamamen çıplaktı, tarlada, yan yana dizili sıra başındaki dut ağaçları da aynı şekilde yapraksızdı. Üzüm bağları da çoraktı: İnsanın bakışları öteki tarlaları görebildiği gibi, yan yana dizili asma çubuklarının seyrek perdesinden öteye, daha aşağılardaki ormanlık bölgeye kadar ulaşıyordu. Topraktaki başak, yeşil ve cılız tek ottu. Ancak pembe ve beyaz renkteki çiçek kümeleri, kırların kıştan kalma tekdüze boşluğunu çoktan kırmıştı. Mara onları arkadaşına gösterdi.
"Hayır, çiçekleri pembe olanlar şeftali ağaçları, beyaz olanlar da badem ve elma ağaçları."
İki sepeti doldurması gerekiyordu. Konserve yapacaklardı. Ayrıca marullarla fasulyeleri sulaması gerekiyordu. Ama çok da acelesi yoktu. Bostanda olmaktan gayet memnundu. Kavak ağaçlarının hışırtısı bile serinlik hissi vermeye yetiyordu.
Öteki bostanlar da onlarınki gibiydi: Etrafı tahta çitle çevrili, küçük bir giriş kapısı olan ufacık bir toprak parçasıydı. Bu bostanlar, tepesinde bir tutam yaprak bulunan, dik ve çıplak gövdeli kavak ağaçlarının aralarında göze battığı bodur bitkiler boyunca ardı ardına sıralanmaktaydı.