Ecem
@chenjiang
Murat Menteş, tanış olduğum en kıvrak zekalı yazar olabilir. Demoklesin kılıcı kadar keskin bir kurgu ve edebi bir şölenle mizahın sınırlarını zorluyor.
Öncelikle ben gerçekdışı bir absürtlüğün bu denli olağan yansıtıldığı kurgulara hastayım. Bu tür kurgular öyle ki "hadi be ordan" diyeceğiniz anlar gelir de, kendinizi en yakındaki mantık çerçevesinde poz verirken bulursunuz. İşte öyle gerçekti bu eser. Öyle sapasağlam.
Kitaptaki akış, son sürat giden freni patlamış bir kamyon gibi. Çoğunlukta roman arşivi olan biri olarak, uzun zamandır yakalayamadığım bir ritme tutulduğumu hissettim. 2 sayfa daha okuyayım, şu bölümü de bitireyim derken bir baktım saat sabah dört, son 15 sayfa. Bitirmek istemedim ve kendimi iki gün beklemeye aldım, en uygun anı kolladım. Son vuruşu yapıp kapağı kapattığımda ise sonsuz doygunluk kucak açtı. Çok samimi cümleleri, ara bilgileri, göndermeleri, beynimde kurulu film seti... Hepsi bir bütün olarak şok tedavisi gibiydi.
Okurken en haz aldığım yerler, göndermeler ve teşbihlerdi. Nuh Tufan o kadar muazzam benzetmelerle anlatımı süslüyor ki, ağzım açık okuyorum:
"Araba, kafası kesik bir kuğu gibi akarak sessizce durdu."
"..peygamberin otlattığı kuzular kadar masumdu." Göndermeler zaten tartışmasız güzel. Kesim kesim anlaşılır olması, okuru özel kılıyor fikrimce (bkz: Alper Kamu). Dönemsel ve toplumsal atıflar da ayrıca çok eğlenceliydi.
Uzun lafın kısası, bu şahane eser için müteşekkirim. Zaman zaman kapağını açacağım ve altını çizdiğim cümleleri (ki bir tomar var) okuyacağım. Dublörün Dilemması da Murat Menteş'ten okuduğum son kitap olmayacak umarım. Çağdaş Türk edebiyatında böyle yazarlar görünce inanılmaz seviniyorum.
Reklam
“Yanılgılarımızın çoğu, düşüneceğimiz yerde duygulanmak ve duygulanacağımız yerde düşünmekten doğar.”
Resim sanatı renklere ve biçimlere dair basmakalıp hükümlerimizi tahrik ederek bizi kendi içimizde cereyan eden bir maceraya sürüklermiş. Kalp resmi ile insan kalbi hiç de birbirine benzemiyormuş. Yıldızların da köşeleri filan yokmuş.
İbrahim Kurban’dan öğrendiğim kadarıyla, yeşil banknotlar kamuflajdan başka bir şeye yaramıyor: Aptallığı, beceriksizliği, acizliği, yalnızlığı kamufle ediyorlar… Ayrıca yetimlik zaman aşımına uğramaz, haddizatında yetim olmayanlar da yetimliğe doğru seyreder. Yani kimsesizlik, kimsenin tekelinde değildir: Kainat ve tarihin bekleme salonunda biraz soluklanıyoruz, çoğunlukla da adımız anonslanmadan kainata ve tarihe gömülüyoruz.
Reklam