cheryundolf
@cheryundolf
hacettepe üniversitesi
ankara
9 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
İnsanların kendilerinden daha zayıf veya alt seviyede gördükleri kişilere karşı daha kabul edici olabildiklerini bu durum tersine döndüğünde ise aynı yakınlığı koruyamadıklarını hissettiriyor. Charlie’nin bu kitap boyunca yaşadıkları ve raporlarında paylaştıkları toplumun gerçek yüzünü ve çıkarcı ilişkilerin ne kadar acımasız olabildiğini gösteriyor.
Reklam
Beyoğlu Rapsodisi
Ahmet Ümit’in Beyoğlu Rapsodisi, benim okuduğum ikinci Ahmet Ümit kitabı oldu. Daha önce Kavim’i okumuştum. Polisiye türünün merak uyandırıcı ve sürükleyici yapısı özellikle okuma isteğimin azaldığı dönemlerde beni reading slumptan çıkarıyor. Böyle zamanlarda ya kısa ya da uzun ama kesinlikle sürükleyici romanlar tercih ediyorum ki okudukça devamını getirme isteği artsın. Beyoğlu Rapsodisi de tam olarak böyle bir kitap oldu benim için.
Beyoğlu, İstanbul’da en sevdiğim semtlerden biridir. Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi kitabını okurken özellikle romanın geçtiği Beyoğlu ve Teşvikiye semtlerindeki kafelerde oturup okumuştum. Bu yüzden o bölgelerin sokaklarına-mekanlarına hakim sayılırım. Beyoğlu Rapsodisi’ndeki tasvirler bana çok gerçek geldi.
Beyoğlu Rapsodisi hem merakı hem de atmosferiyle beni içine çekti. Okurken kendimi gerçekten Beyoğlu’nun sokaklarında dolaşırken bir yandan da cinayetin peşinden giderken buldum
Genç Kız Kalbi’ni okurken hikayenin İstanbul’da geçmesi beni hemen içine çekti. İstanbul’u zaten çok seven biri olarak bir de 1911’in o nostaljik İstanbul’unun havası yansıtılarak anlatılınca ayrı bir hoşuma gitti. Sokaklar, insanlar, üsluplar hepsi güzel betimlenmişti.
Dönemin kadınlarının eğitim durumu ve aile içindeki rolleri de oldukça dikkat çekiciydi. Kadınların eğitime erişimi hala kısıtlı olsa da baş karakter Pervin’in okuma merakı ve kişisel gelişime olan ilgisi II.Meşrutiyet sonrası toplumun yavaş yavaş da olsa modernleşmeye başladığını gösteriyor. Fakat sonunu pek beğenmedim. Bunca duygusal karmaşa ve arama alelacele sona bağlanmış gibi geldi. Daha güçlü bir son olsaydı keşke.
Yine de İstanbul’un ve dönemin tasvirleri için bile okumaya değer bence, zaten çok kısa bir kitap .
Kapak Kızı
Bu roman Ankara’dan İstanbul’a giden bir trenin yemekli vagonunda geçen olayları ve bu yolculuk sırasında tanışan üç karakterin arasındaki bağı, gerçek benliklerini keşfetmelerini anlatıyor. Romanın tek bir mekânda geçmesi olayları daha yoğun ve gerçekçi hissettirdi bence bu detayı sevdim
Başlarda karakterlerin kim olduğunu ve aralarındaki bağlantıları anlamak biraz zordu. İlk 5-6 bölümde kafam baya karıştı ama sonrasında her şey yerine oturdu bağlantılar netleşti ve hikaye daha anlamlı hale geldi.
Bu yüzden kitabı yavaş okudum, elimde çok süründü ama sonlara doğru çok daha fazla keyif almaya başladım.
Kapak Kızı’nın bana kattığı şey sadece karakterlerin hayatlarıyla ilgili değil aynı zamanda toplumun dönemin şartlarına bağlı olarak özellikle kadınlar üzerinden tüm bireylere dayattığı normlar ve bireysel özgürlük üzerine de düşünmeme neden oldu.
Uçurtmayı Vurmasınlar
Kitapta küçük bir çocuğun gözünden bir hapishane anlatılıyor. Konu çok etkileyici olmasına rağmen, anlatım biçimi beni tam içine çekemedi. Özellikle sürekli mektup diliyle yazılması, betimlemelerin yeterince derin olmaması ve bölümlerin çok kısa olması genel olarak duyguları zayıf bırakmış gibi hissettirdi.
Buna rağmen bazı yerler beni gerçekten çok duygulandırdı. En çok etkilendiğim şey Barış’ın bir kuşla empati kurmasıydı. Ona “Küçük Barış” demesi, gelen kuşları annesiyle babası gibi hayal etmesi, bir çocuğun özgürlük kavramını nasıl içten ve saf bir şekilde anlayabildiğini gösteriyordu.
Barış’ın uçurtmalara verdiği değer de beni çok etkiledi. Uçurtma onun için sadece bir oyuncak değildi; uçurtmalar, gökyüzünü, hayalleri ve özgürlüğü temsil ediyordu.
Genel olarak anlatım tarzını çok sevmesem de, kitabın verdiği mesaj beni etkiledi, özgürlüğün kıymetini çocuksu bir bakış açısıyla sade ama derin bir şekilde hissettirdi.
Reklam