bir oyalanmaydı bu, kimsenin kötü bir niyeti yoktu, akıllarda senin bizimle bizim seninle sürdürdüğümüz savaş vardı yalnızca ve hıncımızı annemden çıkarıyorduk.
Reklam
verdiklerinin tadını çıkarabildim, ancak bunu utançla, bezginlikle, güçsüzlükle ve suçluluk bilinciyle yapabildim yalnızca. bu yüzden sana her şey için eylemlerime değil, dilenci gibi teşekkür edebildim yalnızca.
sanırım bunun nedeni, öfkelenmek ve kızmak için harcanan zahmetin asıl konuyla doğru bir ilişkide bulunmuyor gibi görünmesiydi; insan senin öfkenin kaynağının masadan uzak oturmak gibi önemsiz bir olay olmadığı, aksine bu öfkenin bütün heybetiyle başından itibaren var olduğu ve bu olayı patlamak için tesadüfen bahane ettiğin duygusuna kapılırdı.
ardından yalnızca şöyle dediğin duyulur: "ne istersen onu yap; benden yana özgürsün; yetişkinsin, sana öğüt verecek değilim." bütün bunları öfkenin ve mutlak hüküm giydirmenin o korkunç boğuk tınısıyla yaparsın ki, o tını karşısında çocukluk dönemine göre bugün daha az titremememin nedeni, çocukken kapıldığım katıksız suçluluk duygusunun yerini kısmen seninle ikimizin çaresizliğini görmeme bırakmış olmasıdır.
bu beni "kadın albenisi" diye adlandırmaktan hoşlandığımız özelliklerin aslında hiç de kadınsı olmadığına, bilakis erkekliğin yansımasından ibaret olduğuna çarçabuk ikna etti; bunlar tam da kadınların bizi memnun etmek zorunda kaldıkları için geliştirdikleri özelliklerdi ve kendi büyük hedeflerini yerine getirmeleri noktasında asli bir yere kesinlikle sahip değildi.
Reklam