Üzerine doğru eğilen biri:
- Bitti ! - dedi.
İvan İlyiç bu sözleri duydu ve içinden tekrarladı: "Bitti! Ölüm bitti... o yok artık!"
Derin bi soluk almak istedi, ama soluğu yarıda kaldı... bedeni birden gevşedi ve öldü.
"Özellikle de uzun acı dönemlerin ardından, bunu itiraf etmek ne kadar utanç verici de olsa, kendisine hasta bir çocuğa acınır gibi acınmasını istiyordu. Tıpkı çocukları okşayıp avutur gibi onu da öpsünler, sevip okşasınlar, başucunda gözyaşı döksünler istiyordu."
"Gerçekliğin en açık biçimde çarpıtılması böylelerine kolayca benimsetilebiliyordu, çünki kendilerinden istenenin iğrençliğini hiçbir zaman tam olarak kavrayamadıkları gibi, toplumsal olaylarla yeterince ilgilenmedikleri için neler olup bittiğini de göremiyolardı. Hiçbir şeyi kavrayamadıkları için hiçbir zaman akıllarını kaçırmıyolardı"