"Annesini, babasını ve kız kardeşini düşünüyor ve duygulanıyordu. Belki de söyledikleri doğruydu. Ortadan yok olmalıydı. Saatin sabahın üçü olmasına karşın o hâlâ bunları düşünüyordu. Gün ağarmaya başlamıştı ki, Gregor başını daha fazla tutamadı ve başı yere serildi. Ardından son bir nefes verdi ve sessizliğe gömüldü."
Adanmış vatanseverler tarafından korunan bir halkı gözlemleyin! Vatanseverler, kanlı çarpışmalar sırasında, ya da açlık ve sefalet yüzünden ölürler; bu, halkın umurunda mıdır? Halk ölenlerin çürümüş bedenleriyle gübrelenip beslenen o toprak üzerinde "dal budak salar, çiçek açar"! Bireyler, "halkın yüce davası" uğruna can vermişlerdir, halk ise onların ardından minnettarlığını dile getiren birkaç söz söyler -ve parsayı toplar. İşte Ben karlı egoizm diye buna derim.