O herhangi biri olsa kolaydı. Sevgilim olsaydı mesela, gidince başka bir sevgili doldururdu boşluğunu. Herhangi bir arkadaşım olsa, gittiğinde diğer arkadaşım avuturdu. Dost olsa, başka bir dost yarama merhem olurdu gittiğinde.. Komşum olsa, taşınsa meselâ; diğer komşumla oturur içerdim kahvemi. Ama o. O öyle değil işte. O hiçbiri değil.
O çaresizlik duygusu bir kez daha içimi ürpertti. Onun gülüşünü bir daha asla duyamayacak olma düşüncesine katlanamayacağımı anlamıştım. Bu gülüş, çölün ortasında bir pınar gibiydi benim için.