melek
@cielstarrr
42 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Türk edebiyatında kalemini en sevdiğim, bendeki yeri her zaman bambaşka olan yazar kesinlikle Mehmet Rauf. Okurlar onu genellikle Eylül’ün o meşhur melankolisi ve içsel sancılarıyla tanıyor, ancak Can Yayınları’nın Lacivert Klasikler serisinden çıkan "Bir Hastalığın İlacı" isimli öykü kitabı, yazarın pek de alışık olmadığımız, mizahi bir yönünü gözler önüne sermiş.
Kitapta yer alan iki öykü var. İki öyküde de Mehmet Rauf’un dili kullanma becerisi yine hayranlık uyandırıcı. Yazar, karakterlerin o "marazi" hallerini, aşk uğruna düştükleri durumları anlatırken öyle bir ton yakalamış ki, 19. yüzyılın o ağır havası bir anda yerini trajikomik bir tebessüme bırakıyor. Kendi acısına aşık karakterlerin bu ironik anlatısı, Rauf’un insan psikolojisindeki gözlem gücünün ne kadar geniş olduğunu bir kez daha kanıtlamış, hayran kaldım.
Eser, bana göre dönemin kadın-erkek ilişkilerini ve toplumsal cinsiyet rollerini analiz etmek için de faydalıydı. 1800’lerin son çeyreğindeki flört dinamikleri, erkeğin dünyasındaki "hassasiyet" algısı ve kadının bu oyunun içindeki yeri, bugünden geriye bakınca hem sosyolojik bir ders niteliğinde hem de oldukça eğlenceli. Mehmet Rauf, toplumsal normların birey üzerindeki baskısını ve bu baskının yarattığı absürt durumları ustalıkla satır aralarına gizlemiş.
Can Yayınları’nın Lacivert Klasikler serisini zaten çok seviyorum, bu kitapta da yine şaşırtmadılar. Metnin sadeleştirme konusundaki başarısına ayrıca bayıldım. Orijinal metnin o kendine has tadını kaçırmadan, anlatıyı bu kadar akıcı ve duru bir hale getirmek gerçekten ustalık işi. Okurken hiç yorulmuyorsunuz. Ben bu kitabı en yakın arkadaşımla, sesli bir şekilde okudum. İkimizi de güldürdüğü için bendeki yeri hep özel kalacak…
melek
🤍
dünyanın en rezil kitabıydıDuygu ve Düşünce
Yazar olduğu iddia edilen ucube bu kitabı yazarken nasıl utanmamış hayret ettim... Bütün sayfaları tiksinti içinde okudum, midem kaldırmadı. Bu kitaba yüksek puan verenler neye dayanarak puanı yüksek tuttu onu da çok merak ettim doğrusu? Biz birkaç kişi oturup konuştuk ve bu saçmalığın tek olumlu yönünü bulamadık.
Ana karakter olan Adeline bir yazar ve çok güzel bir kadın. Adeline, kitabın başında büyükannesinden miras kalan, inin cinin top oynadığı ıssız bir eve taşınıyor ve bu roman denen zırvalık başlıyor.
Bir gün Adeline imza günündeyken takıntılı bir sapık ona aşık oluyor. Kızın evine giriyor, eşyalarını kurcalıyor, notsuz güller bırakıyor. Bir noktadan sonra işi ileri boyuta taşıyıp Adeline ile beraber olan insanları öldürüp kesik uzuvlarını ona gönderiyor. (bundan sonrası bazıları için tetikleyici olabilir lütfen etkilenecek olanlar okumayı bıraksın) Bir gün bu adam Adeline'ın evine girip ona tecavüz ediyor. Gerçekten dehşet verici bir sahneydi, bunun bu şekilde yazılması yazarın ucuz fantezisinden başka bir şey değil. Karakter, günlerce sapık bir adam tarafından cinsel istismara, fiziksel ve psikolojik siddete uğruyor. Bu noktada ona tecavüz eden adamın kadın ve çocuk ticareti yapan örgütleri çökerten bir çetenin üyesi olduğunu öğreniyor. Rezalet git gide derinleşiyor derken Adeline kendisine tecavüz eden adama aşık oluyor. Kan dondurucu cinsten hastalıklı bir şey yazıp, tecavüzü güzelleyip finali aşkla yapmak nasıl bir ruh hastalığının ürünü? Dünyada istismara uğramış on binlerce kadın var. Bu kitap her birine tek tek saygısızlık. Hatta bu kitap bütün halinde bütün kadınlara saygısızlık. Yazarın kadın olduğunu öğrenmek beni ciddi hayal kırıklığına uğrattı. Bir kadın nasıl yazar bunları? Peki okuyup beğenenler? Ülkemizde her güne bir kadın cinayet haberiyle
melek
👏👏 kitabın acilen yok olması dileğiyle