"Nurten" dedim. "Sana bir şey daha söyleyeceğim."
........................... Şarkı devam ediyordu.
"Yeter bildiklerimiz be Ethem" dedi. "Çok bilmek de iyi değil. Söyleme bilmeyeyim..."
İçimde annemle ettiğim bütün kavgalar bir anda bitti. Barıştık diyemem ama sustu. Evet, bunu kesinlikle söyleyebilirim, sustu. İçimdeki sesler susunca, başka şeyler duymaya başladım.
Nasıl anlatsam, havada gibiydim hep. Bastığım bir toprak, tutunduğum bir dal, yaslandığım bir duvar yoktu. Anneme yaslanmaya çalışıyordum, babama değil, inadına anneme yaslanmaya çalışıyordum. Ona tutunamayınca hiçbir yere sığamıyordum. Yersiz yurtsuz yaşadım ömrüm boyunca. Kendim tutunamayınca kimsenin bana tutunmasına da izin veremedim. Olmadı.