Arkamıza bakmadan kaçıyoruz.
Birbirimizden, benliğimizden, içimizde doğuştan var olan güzelliklerden, beyazdan, aydınlıktan, çiçekten kaçıyoruz. Düzensizlikler ortasında bocalamaktan başka bir şey değil bu.Kim durup da düşünebiliyor bunları?
Millet birbirine sarılmayı unuttu, birbirinin gözlerinin içine muhabbetle bakmayı,birbirlerine sevgi duymayı, saygı duymayı. İnsanlar insan olmayı unuttu.