bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz
yalnızdım, karışıktım
beni tanıyan kimseler yoktu
hiç yoktu
içime kapanıktım
büyük ağaçların altında
havuzun kırık taşları arasında
bilmezdim mutluluk nedir
bilemezdim
alıp başımı gitmek isterdim
isterdim ama, kalırdım
anladım insanlardan geldiğini kederin;
uzak, herkesten uzak bir hayat süreceğim.
benim bu inzivama taarruz edenlerin,
yüzüne hakaretle, kinle tüküreceğim!..
