bütün dünya haklıydı! annem tembel, babam aptal olduğumu söylerken haklıydı. sadece fitili kalmış mum gibiydim. hiçbir şey ifade etmiyordu ne yüzüm, ne bedenim. hiçliğe doğru adım adım giderken, an ve an hissettiklerimi anlamaya çalışıyordum.
ben ağlamam dedim kendime. kurutamam gözyaşlarımı çünkü. başlarsam duramam diye ağlamam. bütün damarlarım, kemiklerim çıkar gözpınarlarımdan. geriye bir tek derim kalır...
ilk defa gözlerimi kapatmıştım bir kadını öperken. açtığımda güneşi gördüm... ama benim adım Kayra'ydı! kimsenin hayal edemeyeceği yerlerde geziyordu zihnim. hiç kimseye esir olamayacak kadar vahşiydi. tekrar gözlerimi kapattım. olabilseydim, ilk öptüğüm kıza aşık olurdum, diye düşünüp uyumak için.