Zehra'yı kollarında tuttuğu zaman o mutluluk hazinesine sahip olduğu için kendi kendini tebrik ederdi. Bu defineyi bir gün kaybetme ihtimali ara ara aklına geldikçe ecel terleri dökerdi. Sevdiğinin yanında oldukça onu akla gelebilecek her türlü felaketten koruyabilirmiş gibi bir an bile yanından ayrılmak istemezdi. Birbirinin vefa kucaklarını en sağlam sığınak sayarlardı. Birbirlerini bakışlarıyla cesaretlendirmekteydiler. Gafil çocuklar!