...
Tek kişilik sinerji oda orkestrası tamam
O da olsaydı keşke bu odada diyorum
Ağzımı açar açmaz sonsuz kanaviçeler
Ahşap sokaklar gibi yağmuru bekliyorum
Kılavuzum karınca sabır taşıyor bana
Kurda kuşa gömleğimden alfabe dikiyorum Annesi yağmur olan ağaç ki o benim
Duası fazla kaçmış yağmurdan korkuyorum
Bir yudum çay karanfil bir yerde gölgesi gül
Birazı levh-i mahfuz yazılar buluyorum
Sanki cennet akacak kestiğimde sözünü
Sanki ben evet duman ne güzel yanıyorum
Beş Şiir, Süleyman Unutmaz
Kişinin hoşuna gidecek, onu rahatsız etmeyecek, onu uyandırmayacak bir kaval, bir düdük sesi olmalıydı söz.
Sayfa 188
Bir gecede nasıl bir yıldırım isabet etmiş, nasıl her şeyi yakmış, arkadaki kalıntı nasıl hiç eşelenmemiş, bir şey bulmaya neden hiç uğraşılmamıştı? Tek hareket, tek ayrılış nasıl bu kadar ebedî olabiliyordu? Ezelden hiç mi bir şey yoktu? Bu kadar izsiz ve uçucu, hemen baş çevrilecek ve kalanla idare edilecek kadar olmak o kadar ağırına gidiyordu ki, hiç iyileşmeyecek, bir daha hiç iyi düşünmeyecek ve iyi bir şey olmayacaktı sanki.
Sayfa 185