Canım çok şey anlatmak istiyor ama
yorgunum. Beynim yorgun, bedenim
yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile
yorgun artık. Heveslerim yorgun,
iyimserliğim yorgun, konuşarak
anlaşmaya olan inancım bile yorgun.
Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı
sadece. Çok yorgunum..
İlk Kawabata'mdı ve çok başarılıydı. Karakterler bana Marquez'in "Benim Hüzünlü Orospularım"ını çağrıştırdı ki, o da bir harikadır. Neredeyse yetmiş yaşına gelmiş olan Egushi, derin uykuya yatmış birkaç kızla birer gece geçirir. Bu kızlar Egushi'ye çevresindeki kadınları hatırlatır ve hayatının belirli dönemlerini sorgulatır. Böyle bir evin var oluş sebebi ise; genç kızlara herhangi bir zarar veremeyecek kadar yaşlı erkeklerin, kızların sadece yanında yatarak (belirli bir ücret karşılığında elbette) kendilerini genç hissetmelerini sağlamaktır. Gerçekten ilginç ve güzel bir kitaptı. Okumanızı tavsiye ederim. =)