Cogito
@cogito_
101 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“Herkes eninde sonunda kendi kaderiyle baş başa kalmak zorundadır. Belki sen henüz bilmiyorsun ama hayatta kimseye yardım etmek mümkün değildir. Edemezsin! En zor iştir bu! Çevrende sevdiğin ya da senin için önemli olan bir insanın kendi sonunu hazırladığını görüyorsun, kendi çıkarlarının tam aksi yönünde çılgınca koşuyor! Kederle, hüzünle ya da bitkin bir şekilde... Bunu fark ettiğin anda kafanda tek bir şey var; ona koşmak, yardım etmek. Ama kısa sürede anlıyorsun ki bu mümkün değil! Peki bunun nedeni ne? Ona karşı fazlasıyla alttan mı aldın? Ona iyi davranmadın mı? Yeteri kadar samimi, heyecanlı ya da alçakgönüllü olamadın mı? İşte sorun tam da burada gizli. Asla "yeteri kadar" olamıyoruz.”
Sayfa 114
“Düşünürüz anahtarı, herkes kendi zindanında
Düşünürken anahtarı, herkes doğrular bir zindanı”
Sayfa 179
“Yalnızlığın yaşatmasıyla, karartısıyla edindiğim alışkanlıklar, huylar, yeni çıbanlarım, yaralarım nihai dostlarımdı.”
Sayfa 64
Reklam