“… gördüğünüz her sima, göstermek istediği aydınlık bir vicdanın hakiki yansıması değildir. İyilikseverlik belirtileriyle parıltılı bulduğunuz çehrelerden çoğunu, bir anlık o doğal ikiyüzlülük örtüsünden sıyrılmış görseniz dehşetinizden Hakk'a sığınırsınız. Tatlı görünen ne kadar tebessümler vardır ki her biri gizli bir nefretin, alçak bir emelin aldatıcı yaldızı hükmündedir.“ s.181
Ama ben de haklıyım
Canımın acısından ağlayamadım bir süre
Ayrılık, ayrılık diye uzayan nakarat düğümlerdi boğazımı
Sonraları nadiren nefes almaya başladım
Göğsüme oturan öküz kaldırdığında kıçını
Bunlar bazısı yaşadıklarımın
Anlattım sana da birkaçını
Terkedenler hiç şarkı yazmamış mesela
Ben yazdım pek çoğunu
Birini paylaştım hatta
Eminim dinlediğinden
Şüpheliyim anladığından, bana hak verdiğinden
Haklısın
Ama ben de haklıyım
Reklam
Çocukken gökyüzü daha maviydi sanki.
Gerçekten miydi bilmiyorum… Belki de insan büyüdükçe renkleri aynı kalsa bile içindeki ışık azalıyordu. Ama o zamanlar dünya daha büyük, daha heyecanlı ve daha güzel görünüyordu ona.
Mahalle arasında koşarken nefesi kesilene kadar gülebiliyordu mesela.
Bir dondurmanın mutluluk olmaya yettiği yaşlardı onlar.
Akşam ezanı okununca eve istemeye istemeye çıkılan…
Annenin camdan seslendiği…
Dizlerin yara içinde ama kalbin tertemiz olduğu zamanlar…
Ve en güzel tarafı neydi biliyor musun?
O çocuk hiçbir şey olmak zorunda değildi.
Yeterli görünmek…
Güçlü durmak…
Kimseyi hayal kırıklığına uğratmamak…
Sevgiye layık olduğunu kanıtlamak…
Bunların hiçbirini bilmiyordu daha.
Sadece yaşıyordu.
İnsan galiba en çok da bunu özlüyordu büyüyünce:
Hayatı düşünmeden yaşayabilmeyi.
Bir gün eski mahallesinin önünden geçti.
Her şey küçülmüş gibiydi.
Oysa ben bütün vaktimi, bütün vaktimden daha çoğunu, yeryüzünün bütün vakitlerini sana ayırmak istiyorum. 
Franz Kafka
Franz KafkaRuhum bile benden yoruldu
Her şey geçer de ben bana kalır mıyım bu süreçte gözlerim şiş göz altlarım günden güne morarıyor sanki bende değilim ben normalde bakardım ederdim günden güne eriyor gibiyim ama elimden bir şey gelmiyor efsunlu kelebek son kez çabalıyor gibi hissediyorum her şeye yetiştin tebrik ediyorum senle gurur duyuyorum ama bir o kadar da kendine geç kaldın farkında mısın tükeniyorum diyorsun ya içten içe ne zaman durucak bu his onuda bilmiyorum değiştim ama biliyor musun tek lafınla düşebiliyorum artık değiştim ama biliyor musun ellerini tutmak için çabaladım kendi yarana denk gelmesin diye ruhumu parçaladım değiştim ama biliyor musun ben kimse için bu kadar kendimden vazgeçmedim
Ben biliyordum en başında anlarsın ya zaten ya seni tamamlar ya da onda kaybolursun bende sende kaybolucağımı biliyordum bu yüzden kaçtım ya kendimden her şeyden kaçtım kaçtım kaçabildiğim kadar ama düştüm korkularım var dedin benimde vardı çoğunu yaşadım en büyüğü de kendimi kaybetmekti her zaman içten içe kendimi yitirmek onuda yaşıyorum şimdi ya senle yok edicem bu korkuyu ya da kendim günden güne eriyip biticem ...
Reklam
Reklam