Zeynep Çolak
@colakzeynep_
Azınlığın menfaati için milletlerin nasıl kazançsız feda edildiğine değinmiş Zweig. Burada ki kazançsızlık maddeden ziyade ruhta gerçekleşen bir eylem ne yazık ki. Günlük yaşamda birbirlerine hiçbir düşmanlığı olamayacak iki insanın, birilerinin maddesel menfaatleri için birbirlerini öldürmeye zorlanmalarının acı resmini çiziyor. Savaş kavramının kendisini değil, bu eylemi gerçekleştiren insanların iç dünyalarını ele alıyor. Naçizane fikrimi ekleyecek olursam: Savaşlar; sebebi, yalnızca din yahut savunma olduğu müddetçe kabul edilebilirdir. Fakat gerçek sebepleri anlayabilmek, ona göre tavır takınabilmek, algılarla yönetildiğimiz bir devirde oldukça zordur. Bu ve sayamadığım bir çok nedenden ötürü her daim barıştan yana olmakta insanlık adına oldukça fayda vardır..
Stefan Zweig 
Mecburiyet
Stefan Zweig Mecburiyet
Oysa ne çok Amok koşucusu olmakla karşı karşıya geliyoruz. Bizi o koşuya başlamaya iten ne çok sebebimiz var...
Zweig her ölümün ardında kalan birkaçına da onu bulaştırdığını anlatırken, bizler de hüzünlü sonlara kendi sona gelmişliklerimizi unuturcasına üzülüyoruz...
Mahkum olduğumuz ve beklediğimiz son olan ölüm insanı ancak yaklaştığını hissettirdiğinde korkutabiliyor. Oysa idam mahkumu ona verilen 6 haftalık süre içinde de ölümle yüzleşebilirdi. Fakat ihtimallerden her zaman olumlu olanı tercih ediyoruz. Hatta olumsuzu unutmaya çok meyilliyiz. Birisi çıkıp unutulanı hatırlatınca ve artık elimizde ukdelerimizi gerçekleştirmek adına fırsat kalmayınca bedenimizi ve ruhumuzu korkular sarıyor. Tüm bunları bir idam mahkumunun gözünden değerlendiriyor kitap. Aynı zamanda insanların zorbalığa mahkum kalmasıyla onunla eğlenmeyi öğrenebildiklerini ve değiştiremedikleri sisteme benzeyişlerini anlatıyor.
