Tüm göklerin en güzel yıldızlarından ikisi,
Yalvarıyorlar gözlerine işleri olduğundan:
Biz dönünceye dek siz parıldayın, diye.
Gözleri gökte olsaydı, yıldızlar onun yüzünde;
Utandırırdı yıldızları yanaklarını parlaklığı,
Gün ışığının kandili utandırdığı gibi tıpkı.
İç çekişlerin buğusuyla yükselen bir dumandır sevgi. Duman dağılınca, tutuşan bir ateş olur âşıkların gözlerinde. Keder indi mi bir kez âşıkların gözyaşlarıyla beslenen bir deniz oluverir.
“Zaten birinin kim olduğunu sorunca ya adından ya mesleğinden bahsediyor. Bir fark yarat be, ne olacak? Bana kim olduğunu söyle, inan bana adın umurumda değil.”