Yazarın anlatım dili çok özel, hemen kendini hissettiriyor. Hamnet bir yası incelikle işliyor. Yas, üzüntü, acı en kolay duygu yaratma konuları ve günümüzde bu kullanılıyor ama bu kitapta konu tamamen bunun üstüne kurulu olsa da böyle bir derdi yok yani kolay yoldan daha çok konuşulmak için bunu kullanmıyor. Yas’a saygıyla yaklaşarak bence onore ediyor.
Reklam
Dünyasına çekilecek gibi olsam da hep çizginin dışında kaldığım için beni içine almayan bir kurguydu. Çok istedim ama bir türlü kapılıp gidemedim. O potansiyele sahip karakter ya da durumlar vardı ama heba oldu gibi ve gösterip hissettirmediği için hayal kırıklığı da bir tık sinir bozdu yani. Aşırı sürükleyici olabilecek karakter- karakter hikayesi- olay örgüsü- durumlar var var ama bunlar akışta köreltilmiş olduğundan kitapla bir husumet de geliştirmiş olabilirim.
Son iki yüz sayfaya kadar akmadı benim için, zorlaya zorlaya son iki yüzde artık bir akış yakaladı ama bilemiyorum, vay canına olmadım. Ayrıca bu kadar zorbalık, aşağılanma, hor görülme, şiddet vs tetikleyici bir kıvamda bayağı rahatsız etti beni.
Tamlin… uzun zamandır bu kadar hiçbir şey yapmayarak sinirlerimi bozan bir karakter olmamıştı. Lanet falan beni ikna etmemiş olmalı ki bu yüce lordumuzun eylemsizliğine fena kuruldum. Zaten konuşmaması bile ayrı konu. Çok şükür Lucien ve Ryhs vardı da diyaloglarda biraz nefes aldırdılar.
Ok, çok çok giriş kitabı, bunu anladım ama yine de beklentim çok yüksekti ama birine mutlaka oku bak diyeceğim şekilde yükselmedim.
“Zaten biliyorum. Oltaya takılan bir balık gibi, o yere takılıp kaldın sen.”
“Nereye? Londra’ya mı?“
“Hayır, kafanın içindeki o yere. Uzun zaman önce orada koca bir ülke, göze alabildiğini uzanan bir manzara görmüştüm. Oraya gittin ve orası artık senin için her şeyden daha gerçek. Hiçbir şey seni oradan uzaklaştıramaz. Bunu görebiliyorum.”
