iki anne iki aile arasında yalnızlık
Arminuta 13 yaşında sevgiyle, imkanlarla, şehirde büyütüldüğü ailesinin yanından ayrılır ve biyolojik ailesinin yanında yaşamaya başlar. Ona söylenen yalanlar, saklanan gerçekler, Arminuta’nın sefalet içinde yaşamaya uyum sağlamaktan başka çaresi yokken yine de sürekli bir gün geri döneceğini umması.
Kız kardeşiyle ilişkisi ve kız kardeşi mükemmeldi! Annelerin onun hayatındaki duruşları, karakterleri çok gerçekti.
Babaların varken yokluğu, erkek kardeşlerin bir evde nasıl konumlandığı, komşular dahi olması gerektiği yerde olacak kadar gerçekti.
Okuldaki öğrenciler, öğretmenin her hareketi. Ne eksik ne abartı. Şehirdeki arkadaşı, onun ailesi, liseye başladığında yanında kaldığı aile.
Boş hiçbir karakter yok, hepsinin gerçek olduğuna o kadar ikna oldum ki büyük büyük olaylar durumlar tepkiler olmadan bir hayattan kesit gibiydi her bölüm.
Arminuta’nın sakin yapısı, pasif agresif tepkileri ve on üç yaşında maruz kaldığı arada sıkışmışlıkla aslında hiçbir yere ait olmayışı içinde kız kardeşlerin birbirine sığınması kitapta en sevdiğim şeydi sanırım.
Neredeyse bir Elena Ferrante anlatısı ama daha vanilya tarzda.
Reklam
Yazarın anlatım dili çok özel, hemen kendini hissettiriyor. Hamnet bir yası incelikle işliyor. Yas, üzüntü, acı en kolay duygu yaratma konuları ve günümüzde bu kullanılıyor ama bu kitapta konu tamamen bunun üstüne kurulu olsa da böyle bir derdi yok yani kolay yoldan daha çok konuşulmak için bunu kullanmıyor. Yas’a saygıyla yaklaşarak bence onore ediyor.
Dünyasına çekilecek gibi olsam da hep çizginin dışında kaldığım için beni içine almayan bir kurguydu. Çok istedim ama bir türlü kapılıp gidemedim. O potansiyele sahip karakter ya da durumlar vardı ama heba oldu gibi ve gösterip hissettirmediği için hayal kırıklığı da bir tık sinir bozdu yani. Aşırı sürükleyici olabilecek karakter- karakter hikayesi- olay örgüsü- durumlar var var ama bunlar akışta köreltilmiş olduğundan kitapla bir husumet de geliştirmiş olabilirim.
Son iki yüz sayfaya kadar akmadı benim için, zorlaya zorlaya son iki yüzde artık bir akış yakaladı ama bilemiyorum, vay canına olmadım. Ayrıca bu kadar zorbalık, aşağılanma, hor görülme, şiddet vs tetikleyici bir kıvamda bayağı rahatsız etti beni.
Tamlin… uzun zamandır bu kadar hiçbir şey yapmayarak sinirlerimi bozan bir karakter olmamıştı. Lanet falan beni ikna etmemiş olmalı ki bu yüce lordumuzun eylemsizliğine fena kuruldum. Zaten konuşmaması bile ayrı konu. Çok şükür Lucien ve Ryhs vardı da diyaloglarda biraz nefes aldırdılar.
Ok, çok çok giriş kitabı, bunu anladım ama yine de beklentim çok yüksekti ama birine mutlaka oku bak diyeceğim şekilde yükselmedim.
Bu kitapta o kadar her şey olağan ki beni okuma kabızlığına soktu. Kitap dili, anlatımı, konu kötü mü hayır ama bir sonraki sayfayı merak ettirecek hiçbir şey yok.
Her şeyi çok hızlı tüketen bir toplumun içinde evlenmek üzere ama ilişkilerini sorgulayan çift ve kötü kayınvalide olayını biz zaten milyon kere tükettik burada farklı bir heyecan, bir tat bir doku bir şey arıyorsun ki bu klişeyi yeniden okuyabil. Yok.
Her şey o kadar normal ki komşundan da aynı hikayeyi dinleyebilirsin gibi.
Kadın karakteri hiç anlayamadım zaten sevemedim garip bir mizacı vardı, hiç sarmadı ya…
Artık internette gördüğüm göklere çıkarılan kitaplara olan güvenimi yitirdim. Dark romance’ın bir alıcısı var ok, bazılarında cidden bir hikaye anlatımı karakter gelişimi vs da var hakkını yemeyeyim zaten arada o heyecanı da okuyalım diye iyi kitap bakınıyorum ama bazıları da yani yazılış amacı bile çok ucuz ve etik dışı geliyor bana. Bu da öyle bir şey. Yaş farkı ve fantezi de elbette olabilir ama bu karakter bir kitabın baş karakteri olmaya uygun mu şüpheli(!) bu tarz… sevenine saygı duymakla beraber övene karşı sadece boomer hissediyorum.
Reklam