Sonuna dek izlenen yol insanı hiçbir yere götürmez. Bir dağın gerçekten dağ olup olmadığını anlamak istiyorsanız ona biraz tırmanmanız yeter. Dağın tepesine çıkarsanız dağı göremezsiniz.
En büyük problemin ne biliyor musun? Kendi kendine enge oluyorsun. Böyle yaparsan hayattaki en güzel seyleri kaçırırsın. Günün birinde de artık çok geç olur, o zaman da, 'Ah, keşke..' dersin. Sırf cesaret gösteremediğin için. Öyle olsun istemezsin, değil mi?
Saygı göster tanrılara Akhilleus, bana da acı,
ne olur kendi babanı getir aklına,
ben daha acınacak durumdayım ondan, yeryüzünde hiçbir ölümlü katlanmadı benim katlandığıma:
Oğlumu öldürenin eline uzatıyorum yalvaran dudaklarımı.
"Eyvah! Demek tanrılar ölüme çağırıyor beni.
Yiğit Deiphobos'u ben yanımda sanıyordum,
aldattı beni Athene, surların içindeymiş o.
Artık uzakta değil kara ölüm,
ayağımın dibine geldi, kaçamam ondan.
Öteden beri bunu kuruyorlardı demek
Zeus'la oğlu okçu tanrı,
oysa eskiden beni nasıl korurlardı.
Kaderim beni kıskıvrak bağladı işte.
Yine de kıyasıya dövüşmek düşer bana,
bir yiğitlik göstereyim de öyle öleyim,
duysun gelecekteki insanlar bile."