coolcoolcool
@coolcoolcool
17 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Polisiye roman seven biri olarak çok beğendiğimi söyleyemeyeceğim. Ahmet Ümit okumaya başlayacaksanız bu kitaptan başlamayın bence. İstanbul hatırası veya Beyoğlu Rapsodisi çok daha güzel ve sürükleyici kitaplar. Bu kitap da sürükleyiciydi ama diğer kitaplarından aldığım zevki alamadım ayrıca sonu beni pek şaşırtmadı. Katil olabilecek o kadar kişi varken konunun bambaşka birine bağlanmasına üzüldüm. Ayrıca kitaptaki gezi parkı olaylarındaki eylemcilerin güzellenmesi, devletin polisin kötülenmesi hiç hoşuma gitmedi ve hikayenin ortasında çok çiğ kalmış oturmamıştı bence.
Spoiler içerebilir.
Şimdiye kadar neden okumamışım dediğim bir kitaptı. Oldukça sürükleyiciydi. Bir köpeğin evcil hayatından ayrılıp çeşitli durumlarla vahşi hayata adapte olmasını konu alıyor ve bunu anlatırken öyle ustalıkla yapıyor ki Jack London elimden hiç bırakmak istemedim.
"Adil oyun diye bir şey yoktu. Bir kere yere düştün mü sonun geldi demekti. Eğer öyleyse, o da hiçbir zaman yere düşmeyecekti."
"Merhamet, zayıflıktı ve ilkel hayatta merhamete
yer yoktu."
Konusunu çok incelemeden alıp okumaya başladığım bir kitaptı. Aytmatovdan okuduğum ilk eser devamı gelir diye umuyorum. Başlangıçta çocuk hikayesi gibi gelmişti ama hem devamını okudukça hem de kitabın sonundaki yazarın yazısını görünce daha farklı geldi. Kitabın ilk cümlesi bitirdikten sonra daha fazla anlam kazandı.
"Onun iki masal vardı. Biri kendisinindi ve başka kimse bilmezdi. Ötekini ise dedesi anlatmıştı ona. Sonra ikisi de yok olup gitti."
Bir diğer beğendiğim cümle ise
"Çocuk kalbinin, çocuk ruhunun bağdaşamadığı her şeyi reddettin."
