Babamın defnedildiği gün, hava kötüydü. Herkes üzgündü, özellikle de müşterileri.
Üzgündüm, babamın ölmüş olmasından dolayı değil de, hayatının sonuna kadar içmiş olmasından dolayı.
Ben bir gün içmeyi bırakacağını, paramızın olacağını, annemin artık çalışmak zorunda kalmayacağını, diğerleri gibi normal bir hayatımızın olabileceğini sanıyordum.
O gün, bunun asla olamayacağını anladım
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kötü biri değildi, yalnızca çok içtiği zaman biraz deliriyordu. Asla kimseyi öldürmedi benim babam, bununla övünürdü. Aksine birçok insanı ölmekten kurtardı.
— Özün başa düşürsən də, məndən asılı deyildi. Oturmuşdum, piano çalırdım, sən də ki gözə dəymirdin. Birdən gəlib böyrümdə oturdu. Mən onu necə qovaydım? Heç qova bilərdim?
— Bilərdin.
— Sən nə danışırsan, mən elə şeyi bacarmaram,—cavan oğlan etiraz elədi.— Ancaq heç bilirsən neylədim?
—Neylədin?
— Elə təsəvvür elədim ki, yanımda oturan sənsən.
Ondan sonra Allahı görürsən. İnsan qəlbinin ən dərin qeyri-maddi hissəsində—hindlilər deyirlər ki, bütün dinlərə görə Allah insan qəlbinin məhz bu qismində olur,— nə isə bir dəyişiklik baş verir və sən Allahı görürsən.
Güman eləyirəm ki, daha Allahın da kim və ya nə olduğunu məndən soruşmayacaqsan. Çünki heç özüm də bilmirəm o var, ya yox. Balaca olanda elə bilirdim...— Susdu.