Aydındır ki, indi o gərək fəaliyyətsiz oturub kədərlənməyəydi, əzab çəkməyəydi, bu məsələlər həllolunmazdır deyə bu barədə yalnız düşünməklə məşğul olmayaydı,mütləq, özü də bu saat bir iş görəydi. Hər necə olsa bir qərara gəlmək lazım idi, necə bir qərar olur olsun, ya da ...
-Ya da həyatdan tamamilə əl çəkmək! Müti halda taleyə boyun əymək, onu necə varsa özü də həmişəlik qəbul etmək, özündə olan hər şeyi boğub məhv etmək: fəaliyyət göstərmək, yaşamaq, sevmək hüququndan əl çəkmək!
Birdən Marmeladovun dünənki sualı yadına düşdü: "Möhtərəm cənab, daha gediləsi yer qalmayıb sözünün nə demək olduğunu başa düşürsünüzmü? Gərək elə olsun ki, hər adamın heç olmasa bir gediləsi yeri olsun!.."
Babamın defnedildiği gün, hava kötüydü. Herkes üzgündü, özellikle de müşterileri.
Üzgündüm, babamın ölmüş olmasından dolayı değil de, hayatının sonuna kadar içmiş olmasından dolayı.
Ben bir gün içmeyi bırakacağını, paramızın olacağını, annemin artık çalışmak zorunda kalmayacağını, diğerleri gibi normal bir hayatımızın olabileceğini sanıyordum.
O gün, bunun asla olamayacağını anladım
Kötü biri değildi, yalnızca çok içtiği zaman biraz deliriyordu. Asla kimseyi öldürmedi benim babam, bununla övünürdü. Aksine birçok insanı ölmekten kurtardı.