ne de olsa gerçeklik her yöne çekilebilirdi – gerçekler unutulabilir, hakikatler bastırılabilir, hayatlar hileli bir prizma gibi sadece tek bir açıdan görülebilirdi; yeter ki insan asla çok yakından bakmamaya karar versin.
yerinde duramaz bir göçebeyim ben
bulamadım kendime bir gezegen
bu çok sesli sonsuz evrende
duyamadım kendimi tek bir kere
başka bir göğe olan özlemimden
kurtulamadım gitti
kayboldum
nana’nın yavaş yavaş ruhunu ele geçirişi gözünü korkutuyor, ona okuduğu kutsal metinleri, çocukluğundaki ruhunu iblise kaptırma korkularını anımsatıyordu. şeytana inanırdı. nanaysa şeytanın ta kendisiydi.
kendi kendine güçlü davranacağı sözünü veriyordu. ruhunu savunacaktı.