Cramo
@cramo
2 Şubat
92 okur puanı
Ekim 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ah Gülsarım..Duygu ve Düşünce
Yıllarca bu kitabı raflarda gördüm, ismi hep bir okuma isteği uyandırsa da hep farklı kitaplarda takıldım. Taa ki bugüne kadar.
Kitabı henüz bitirmedim ama duygularımı bitene kadar saklayamayacağımı anlayınca birkaç cümle yazmak istedim. Bilmiyorum, belki her insan bu duyguları yakalayamaz belki de bambaşka bir duyguyla örtüştürür yazılanları.
Gülsarı beni çocukluğumdaki bir anıya götürdü; 7-8 yaşlarımdayken her hafta sonu küçük baş hayvanları olan amcamlara gider, haftasonlarında onlara yardım etmeye çalışırdım, kuzularla ilgilenir, köpeklere yiyeceklerini verir, atlarına kaşağı ile bakım yapmaya çalışırdım. At yaşlı bir attı ve insanlara karşı ayrı ayrı duygu beslediğini gözüyle anlatırdı.
Beni her gördüğünde sağ ayağını ve başını yukarı kaldırıp bir sevinç hareketi yapardı. Sulamaya götürdüğümde bazen çok sevdiği otlardan toplardım, yerde önündeki otu yemez ama ben aynı otu koparıp ne kadar verirsem yerdi. Yıllar geçtikçe daha da yaşlandı, sonra okulumdan dolayı çok uzak kaldım, amcam atın çok yaşlandığını ve sonra da öldüğünü söylemişti, paramparça olmuştum. Gülsarıyı okurken daha kitabı bitirmeden sonunda benzer bir duyguyu yaşarım diye korkmaya başladım. Sana hiç elveda demek gelmiyor içimden Gülsarı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Eğer bu kitap Ahmet Ümit'in okuyacağınız ilk kitabı olacaksa sakince kitabı rafa kaldırın ve şimdilik okumayın. Ben Ahmet Ümit'in anlatımını ve eserlerini severim, birçok kitabında sayfa aralarında dolaşırım rutin hayatımı yaşarken. Ancak bu kitabı beni şaşırttı. İlk bölümü güzel olmasına rağmen diğer kitaplarından çok uzaktı seviye olarak. Demem o ki, eğer bir Başkomiser Nevzat eserini tercih edecekseniz ilk değil son tercihiniz bu olmalı. Yoksa Ahmet Ümit'i yanlış tanırsınız ve bir Beyoğlu'nun En Güzel Abisi, bir Kırlangıç Çığlığı ya da bir Beyoğlu Rapsodisi romanına uzaktan bakıp bu da Aşkımız Eski Bir Roman seviyesindeyse şimdilik kalsın dersiniz. Keyifli okumalar.
Jack London günümüz psikolojisinde de epey yer edinen hallere değiniyor, savaşlarda insanların büründüğü psikolojiler de buna örnek. İnsanlar kontrolden çıkmış vaziyette acımasızca birilerine saldırabiliyor. Cani saldırıların kastı aslında emir ve psikolojik kölelik. Sayfalarda bunlara rastladım, "Buck" üzerinden dolaylı bir örnek olsa da aslında anlatılmak istenen canlı psikolojisi. London 
Vahşetin Çağrısı 'nda, derinlerde bir yerde bunu şöyle özetlemiş; "Yaşamda ulaşılan ve yaşam boyunca daha ötesine geçilemeyen bir coşku ve kendinden geçiş doruğu vardır, ve yaşamın çelişkisi şudur ki, bu coşku, bu kendinden geçiş insanın hem en hayat dolu, hem de kendinin hayatta olduğunu tamamen unuttuğu bir anda gerçekleşir. Bu coşkuyu, bu hayatta olduğunu unutma halini, sanatçılar yaşar ve bu coşku onu bir alevin alazlaması gibi yalayıp geçer; bunu muharebe meydanında savaş çığlığına kapılan ve kendini savunacak durumda olmayanlar ve teslim olmak isteyenler de dahil hiç kimsenin canını bağışlamayan asker yaşar..."
Bazı satırlarında gökyüzüne bakıp düşünüyorum, bu satırda ne var benim anlayamadığım? Anlamadığın satırları ne kadar okuyabilirsin? Acaba yazar pes mi etti? Şimdiye kadar bütün anlamlı cümleler kurulmuştur, ben benden ibaretim dedi de bu satırları sorgulamadan mı yazdı? Biraz endişeliyim, hem yazardan hem kendimden.
Birçok okur bu kitaba tavsiye üzerine başlıyor, etrafındaki insanların tavsiyesi bir kenara dursun, herhangi bir yerde "Mustafa Kemal Atatürk'ün okulların müfredatına konulmasını istediği kitap" ibaresini gören, bu kitabı kütüphanesinin baş köşesine koymuş bulunuyor.
Peki bu kitap neden başköşemizde yer alıyor? Grigoriy Petrov Finlerin gerek çevresel etkenleri konu alan gerçek bataklık betimlemesini gerekse zihinleri konu alan mecazi bataklık betimlemesini o kadar iyi aktarıyor ki. Petrov bu kitabıyla, terkedilmiş gibi gözüken umutsuz topraklar, savaşların, vazgeçişlerin, kaybolan umutların eseri olan insanların bir düşünceyle nasıl tekrar kendini bulduğunu, sonbahar örtüsünün terk edilip ilkbahara nasıl adım atıldığını, kurumuş yaprakların suya olan inancını, insanların özveri sayesinde nerelere gelebileceğini her okura ilmek ilmek işliyordur eminim.
Aydın insanların umudunu kaybetmeyişleri, disiplinleri ve mücadeleleri, ülkelerini bataklıktan kurtarmak için yaşamın her kesitine, yaşantının her alanına dair planlar yapmaları, her yaş kesiminde kim ne ile mutlu olur, kim ülkesine nasıl faydalı olur, kim geleceğe altın kılavuzlar bırakır mottosu bu kitabın özetine dönüşüyor.
Kitabın sonlarına doğru, şimdiye kadar edindiği tecrübelerden bir vizyona sahip olsa da, "daha küçük bir yaşta okusam hayata bakış açım çok daha farklı olurdu" diyor insan.
