İçimde yıllardır biriktirdiğim korkuların farkına varmakla başlamıştı bu yolculuk. Gözlerimi kapattığımda, kendime karşı dürüst olmayı ertelediğim anlar aklıma geldi iş yerinde fikirlerimi paylaşmaktan korktuğum zamanlar, sevdiğim insanlara duygularımı açamadığım anlar, hatta kendi hayallerim için adım atmaktan kaçındığım anlar… Kitap, tüm bu suskunluklarımı adeta cesaretle yıkmam için bir davet gibi geldi. Okurken, bir sabah eski bir defterimi açtım. Sayfalar, çocukluğumdan kalma korkuların sessiz tanıklarıydı. Orada, bir sınav kaygısı, bir arkadaşın kalbini kırma korkusu, başarısızlık korkusu… Hepsi birer birer bana bakıyordu. Osho’nun sözleri, bu korkuları anlamamı, onlara direnmek yerine onları fark etmemi sağladı. İlk defa korkularımı bastırmak yerine onlarla yüzleşmeye başladım. Bir gün, uzun zamandır ertelediğim bir konuşmayı yapmak zorunda kaldım. Eskiden olsaydı, her detayı mükemmel planlamadan cesaret edemezdim. Ama Osho’nun öğretileri sayesinde sadece adım attım. Kelimelerim kusurluydu belki, ama kalbim cesurdu. O an hissettiğim hafiflik ve özgürlük, sayfalardan taşan bir bilgelik gibi içime işledi. Cesaret, kitabın her satırında sadece bir kavram değil, yaşamın kendisiyle yüzleşmekti. Kendime karşı dürüst olmayı, başkalarının beklentilerini bir kenara bırakmayı, kendi yolumu bulmayı öğretti bana. Hatırladım, yıllar önce denize ilk kez tek başıma açıldığım günü; korkmuştum, dalgalar ürkütücüydü, ama sonunda kendime güvenmenin ve adım atmanın verdiği tarifsiz mutluluğu yaşadım. Osho’nun kitapla bana verdiği cesaret, o anı yeniden hissettirdi. Okuyucuyu sarmalayan bir başka yönü, cesaretin yalnızca büyük adımlarda değil, günlük hayatın küçük seçimlerinde de ortaya çıktığını göstermesiydi. Sabah yataktan kalkmak, bir telefon açmak, bir projeye başlamak,

Duygu ve Düşünce

CesaretOsho · ganj yayınları · 2015744 okunma

Mazlum İlhan

@crazymanpower·

Ruhun Kendi Yolunu Bulması Fırtına Sonrası Sükûnet

İçimdeki yıldırımlar ruhumu delerken, fırtınanın ortasında bile ilerlemeyi öğrendim; çünkü bilirim, en karanlık anlar en parlak ışığı doğurur. Hayatım boyunca öyle anlar oldu ki, içimdeki fırtınayı kimse göremedi. İnsanlar sadece sakin denizleri gördü; ama o fırtınaların içinde, ben kendimle baş başa kaldım, kendi sınırlarımı zorladım, bazen neredeyse paramparça olacağımı hissettim. O anlarda yüreğimde bir ağırlık vardı, bir tür baskı ve korku; ama aynı zamanda içinde bir enerji, bir direnç hissi de… İşte o enerji, fırtına kadar güçlüydü ve bana devam etmemi, düşsem bile ayağa kalkmamı öğretti. Hatırlıyorum, bir gece tüm dünya sessizliğe bürünmüşken, ben odanın köşesinde oturmuş, gözlerimi kapatıp nefesimin ritmini dinliyordum. İçimdeki yıldırımlar öyle bir çarpıyordu ki, sanki kalbim her atışında bir parça daha kırılıyordu. Ama o kırılmalar da bir şekilde şekil veriyordu bana; beni ben yapan, beni dimdik ayakta tutan çizgiler gibi… Fırtına ne kadar şiddetli olursa olsun, o ışığı, yani kendi içimdeki gücü fark ettikçe ilerlemeyi, yol almaya devam etmeyi öğrendim. Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum: Her yıldırım, her çarpışma, her kaybolmuş an, bana bir şey öğretmiş. Kendimi bilmeye, acılarımla yüzleşmeye, kırıldıkça güçlenmeye başlamışım. Ve anlıyorum ki, gerçek cesaret fırtınadan kaçmak değil, onun tam ortasında durup kendi ışığını bulabilmekmiş. Her karanlık an, bir sonraki aydınlığa uzanan bir köprü; ve ben artık bu köprüyü korkmadan, hatta bazen keyifle geçebiliyorum. O yüzden bugün, yıldırımlar içimde çarpmaya devam etse de, artık korkmuyorum. Çünkü öğrendim ki, karanlık ne kadar derin olursa olsun, ışık hep oradadır ve onu bulmak sadece cesaret ve sabır meselesidir. Fırtınanın tam ortasında ilerlerken, ruhumun gücünü hissediyor, kendi hikâyemin kahramanı

Duygu ve Düşünce