Tozlar uçuşuyor, kitaplık raflarıyla dövüşüyorlardı. Kurtuluşa, içindeki ruhu çıkarmak adına.Ve özgür olası geliyor insanın hesapsız kitapsız. Bazen her gün başka bir şehirde uyanası geliyor, bazen de yataktan kalkası gelmiyor. Bir gün şarkı söylemek diğer gün yazı yazmak, ilk saniyede koşmak son saniyede yere yığılmak. Uçup sonra yere çakılmak ve tüm hayal kırıklıklarını unutmak. Haritasız gezmek ve telefonda başkalarının hayatını izlemektense bir kitabın kapağını açıp olmayan insanların hayatlarıyla tanışmak.
Güneş'i selamlamak, Ay'a iyi geceler dilemek.
İnsan olmak çok da zor olmasa gerek..