Contains slight spoilers!
Okay first things first — I am completely obsessed with this series. Diana, Samkiel, Imogen… honestly, I love every single character in this series, the good ones and the bad ones.
But HOW did you make me fall for Kaden like this?? I literally went from "meh, not a fan" to "wait, Diana and Kaden could totally be endgame??" ,and this is coming from someone whose favorite book husband is Samkiel!! Why would you do this to me??
And what you did to Reggie?? I was an absolute mess, ugly crying the whole time! We needed him, he was our dad figure why did you take him away from us, Amber, WHY??
Okay but real talk, the pacing was perfect, and this book had me glued to the pages the entire time. I honestly don't know how you do it, queen, but you just get it. Keep doing what you're doing — even if you destroy my emotions every single time, I still love you for it.
Also the 5th book needs to come out NOW because I genuinely cannot wait anymore!!
Miss Brillİnceleme
Puan vermedi
Miss Brill yalnızlık çeken ancak hayatını kendi zihninde bir dünya yaratarak mutlu ve memnun olan yaşlı bir kadındır. Her hafta pazar günleri parka gidip orada kendi “özel bank”’ında oturup gelen geçenleri izleyip onlar hakkında hikayeler kurgulayan biridir.
Mansfield, “Miss Brill was glad that she had decided on her fur.” cümlesiyle başlıyor hikayesine. Bu başlangıç tabi ki rastgele veya sıradan değil bir amaca hizmet etmesi için orada. Aslında günü de böyle başlıyor Miss Brill’in. Kürkle başlayan bu hikaye okuyucularına kürkün önemli olduğunu onunla başlamasıyla anlatıyor. Aynı cümleyi birkaç cümle sonra tekrar görmemiz iste bu iddiayı kanıtlar nitelikte. Miss Brill bu kürkü “faint chill” hafif serinlikte dahi giyme gereksinimi duyduğuna göre kürkün Miss Brill için önemli olduğunu çıkarabiliriz, Mansfield’in de kelime seçimleri buna işaret ediyor. “Faint chill” öbeğini kullanarak aslında Miss Brill’in kıyafet seçimindeki tutarsızlığı ama aynı zamanda kürkün önemini bize gösteriyor.
Giyinip kendince süslendikten sonra her pazar yaptığı gibi parka gidip kendi “özel bankında” oturan yaşlı çifti gördüğünde küçük bir huzursuzluk yaşasa da bu duygu hemen kaybolup yerine umut duygusu yeşeriyor, belki benimle sohbet başlatırlar umudu düşüyor Miss Brill’in içine ancak bu gerçekleşmiyor. Buna rağmen karakter neşesinin ve mutluluğunun etkilenmesine izin vermiyor. Çünkü Miss Brill yalnız yaşlı bir kadın olsa da zihninde kendi oluşturduğu dünyası ile mutlu veya en azından memnun. Parktaki gelen geçeni izleyip zihnindeki dünyasında onlara karakterler vermiş, parkı kendince bir sahne bellemiş Miss Brill. Bu sayede yalnızlığından da uzaklaşırken kendini de mutlu edecek bir hayal gücüne de erişmiş aslında. Çok oyunculu büyük bir tiyatro oyunu gibi hayal etmiş parkı ve içindeki
Reklam
Niderland səfirliyinin maliyyə dəstəyi ilə Alatoran Nəşriyyatı tərəfindən 'Gizli yaralar' adıyla Azərbaycan dilində çap olunub. Müəllifin yazı üslubundanmı, yoxsa tərcümədəndimi bilmirəm, bəzi hissələrdə xarakterin daxili dünyası ilə əsərin dünyası çox qarışmışdı, təkrar-təkrar oxumalı olurdum. Baxmayaraq ki, axıcı əsər idi, gözlədiyim kuliminasiya nöqtəsinə gedib çıxmaq olmurdu. Bütün qəhrəmanların hekayəsində sanki nəsə deyiləcək, amma nə zaman və necə deyə düşünərkən kitab bitdi. Tərcümə ümumi qənaətbəxş idi, bəzi korrektor xətaları var idi.
Aşkın Ateşi ve Sarılmanın Şifası
Ayşe Eylül Şensoy’un Bana Sarılır mısın? adlı romanı, ilk bakışta genç bir aşk hikâyesi gibi görünse de, insanın en temel ihtiyaçlarına güvenmeye, ait olmaya ve sarılmaya dokunan çok katmanlı bir anlatı sunuyor. Kitap, duyguların yalnızca mutluluk üretmediğini; bazen insanın içinde enkazlar bırakabilecek kadar sarsıcı olabildiğini cesurca hatırlatıyor.
Şensoy, anlatısının iskeletini dünya müziğinden tanıdık sözlerle örerken aşkın evrenselliğini vurguluyor:
“Cause all of me loves all of you” diyen satırlar, karakterlerin birbirlerini kusurlarıyla kabullenişini simgeliyor. “Even when you’re crying you’re beautiful too” sözü ise, sevginin yalnızca parlak anlarda değil, gözyaşının aktığı karanlık zamanlarda da var olabildiğini gösteriyor. Romanın ritmi, tıpkı Ed Sheeran’ın “dancing in the dark” dizelerinde olduğu gibi, bazen çıplak ayak çimenlere basan masum bir mutluluk, bazen de insanın kendini hak etmediğini düşündüğü bir mükemmellik duygusu arasında salınıyor.
Kitabın en çarpıcı cümlelerinden biri, insan doğasına dair yaptığı tespit:
“İnsanın doğasında güvenmek var, birine güvenmeden hayatta kalmamız imkânsız.”
Bu ifade, romanın merkez temasını açığa çıkarıyor. Aşk burada yalnızca romantik bir çekim değil; nefes almanın koşulu olan güven duygusunun başka bir biçimi. Karakterler “biz” olmayı öğrenirken aslında birbirlerine tutunmayı, dünyanın dikenli yollarına karşı ortak bir zırh örmeyi öğreniyorlar.
Romanda yer alan türkü tadındaki dizeler, aşkın yerel ve sıcak yüzünü hatırlatıyor:
“Aşk mı lazım dert mi lazım? Söyle sevdiğim bize ne lazım?”
Yazar, modern şarkılarla geleneksel deyişleri yan yana getirerek, sevginin zamanlar ve kültürler üstü bir dil olduğunu sezdiriyor. Bu geçişler okura, aşkın tek bir forma sığmadığını fısıldıyor.
Şensoy’un aşkı ateşe benzettiği
This is simply wonderful suspense short story. I love Stephen King, the king of suspense and horror books.
In the book a brother and sister hear a little boy crying for help in a field of very tall grass. They go inside to save him, but they quickly realize they are trapped. The grass is not normal; it moves and changes so they cannot find their way out. Even when they are standing close to each other, they cannot meet.
The field is a scary place that makes people go crazy. At the center of the grass, there is a strange black rock that has an evil power. The story shows how a simple act of kindness can turn into a terrible nightmare. It is a very short but frightening book about being lost in a place where the rules of nature do not work anymore.
Do not go gentle1000Kitap
Puan vermedi
Sizlere çok sevdiğim bir şiiri paylaşmak istiyorum. Okuyunca neler hissedeceğinizi de merak ediyorum. Benim için okuması, youtube’dan da Anthony Hopkins seslendirmesini dinlemek çok zevkliydi. Umarım benzer hisler hissedersiniz. Youtube için linki de en aşağı bırakacağım.
Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.
Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.
Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.
Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.
And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.
Dylan Thomas
Anthony Hopkins’ in seslendirdiği video: youtu.be/w1JJ5actiUM?si=...
The Collected Poems of Dylan Thomas: The Centenary EditionDylan Thomas · Weidenfeld and Nicolson Publishers · 20162 okunma
Reklam
Reklam