Onun için kimse asla bir şey yapmamıştı. Onun için hiçbir şey yapamazdım çünkü artık bitmişti.
Aşk,
sadece bir kalbi sevmek değildir; o kalple birlikte Allah’a yürüyebilmektir.
Gerçek aşk, gözlerin gördüğüne değil, ruhun hissettiğine tutulmaktır. Mesafeler yormaz, zaman eksiltmez; çünkü sevgi, Rabb’in adıyla başlayınca sabırla büyür, dua ile güzelleşir.
Sevdiğin insan,
seni Allah’a yaklaştırıyorsa o sevgi bir nimettir. Seni O’ndan uzaklaştırıyorsa, adına aşk dense bile eksiktir.
En güzel aşk; harama değil helale yakışan, hevesle değil vefayla yaşayan, sözle değil gönülle ispat edilen aşktır.
Çünkü gerçek seven,
önce Rabbini sever; sonra sevdiğini Rabbine emanet eder. ❤️🌹
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Tahliye Tutanağı
Adresimi ilk unutan ben olmadım
Ev bunu benden önce öğrendi
Sen gelmeyince
Koridor
Her akşam biraz daha uzağa taşındı
Bana uğramadığın her gün
Evimin bir odası
Kendi kapısını söktü
Kapılar
Açılmayı değil
Beklemeyi öğrendi
Ben ise
Aynı anahtarı
Her gün başka bir cebimde aradım
Çünkü insan
Kaybettiği kişiyi değil
Önce kendine açılan yolu karıştırıyor
Kalbim dediğim yer
Artık dört duvardan ibaret değil
Orada
Kapı olmayı reddeden eşikler
Pencereye dönüşememiş boşluklar
Ve yıllardır aynı tavana asılı duran
İsimsiz bir anahtar var
4. Şiirim
Geçtim o yollardan,
eksilmedim; dönüştüm.
Beklediğim kapılar kapanınca
kendime açıldım.
Şimdi içimde daha çok sessizlik değil,
huzur var.
Daha az hayal,
daha çok ben.
Artık biliyorum;
mucizeler bazen gökten inmiyor,
insan kendine döndüğünde başlıyor.
Ve bugün,
kaldığım yerden değil…
öğrendiğim yerden devam ediyorum.
Çünkü en güzel kavuşma,
bir gün dönüp
kendini yeniden bulmakmış.
İnsan, kendisiyle barıştığı ölçüde dünyayla kavga etmeyi bırakıyor.
Çünkü içindeki eksikliği dışarıda aramaktan vazgeçtiğinde, hayat daha sade bir hâl alıyor.
Daha az gürültü, daha çok anlam..
Mavi Yaka İncili
Bu şehirde yaşamanın bir imkanı var mıydı sorusuyla uyandı. Gözlerini açmasına rağmen uykunun dağılıp gitmediği, tam tersine vücut bütünlüğünün bekasına ters düşen bir düşten uyanırcasına kendisini bir kuşkunun ortasında buldu. Nefes alış verişini saydı. Sonra saatine bakıp yeniden zamanda süzülen bir yamaç kartalı gibi kaldırımda yürüyen insancıkları dişlemeye, bebekleri kundağından söküp derin vadilerin uç alüvyonlarına bırakmaya ant içti. İnsan hiçbir şey yapmak istemediğinde, ya da bir şeyler yapma hakkı elinden alındığında hayali cinayetler işleyip bundan aklanma senaryosu kurar zihninde. O da öyle yaptı. İneceği durağa karşı bir aşk beslemişti kimi zaman. Çoğu zaman sırf ineceği durağı düşlemek için biniyordu otobüse. Birde insanların onu ineceği durakta görüp 'ne adammış bu be! - -nasıl da hatırlıyor ineceği durağı tarzındaki haklı gurur nidalarına bıyık altından gülümseyerek ve göğüslerini şişirerek 'hehehe, ne sandınız beni' diyip evine gitmeyi de bulunmaz bir nimet belliyordu. Şimdi oldu mu bu. Yani bu düşünceler ne kadar da sefilce. Yalnızca Memlük sarayında bir kölemen bu kadar tik tak ehli olup anadan üryan tepetaklak olabilirdi. O da öyle yaptı. Yaprağa yeşil rengini veren klorofile dua edip ağaçları seyretti biraz hüzünle. Biraz hüzünle yaptığı şeyleri hatırladı. Ne kadar hüzünlendiyse artık unutmayı da bir erdem sayarak ağrıyan yerlerini güneşe çıkardı. Adam hastaydı. Güneşten saklanacak kadar bile korkuyordu dünyadan. İnsanlar tarafından bir hayli hırpalanmıştı. Gözlerini hiç nazar değdirecek kadar eğitmediğinden, dilini hiç budaktan sakınmayacak kadar sivriltmediğinden kıyıda kalmıştı. Göbeği eksen eğikliğinden kaynaklı diyabet iken, torbasında rızık adını verdikleri gayriahlaki savaşın hücum boruları ötüyordu. Kaşlarını eğip topal adımlarla, kambur