bahar
@cuntdracula
şeytanlar da yürür benimle, herhalde ıslık çaldığım için
open.spotify.com/playlist/2QRkjR...
Hayatları cam ve demirden inşa edilmiş saydam ama sağlam bir ortamda geçen, düzenli olarak iş yeri ile ailesinin yaşadığı ev arasında gidip gelen insanlarla; uçuruma itilmiş, çamura batmış, kana bulanmış, haykırışların yankılandığı dehlizlerde dolaşanlar arasındaki bağlantı yolunu belirleyen sınırların ince olduğunu ve her an bu yola sapılabileceğini anladı.
Oysa kendisi yaşamındaki her günü ayrı ayrı algılıyordu. Geceler onun için bir “hiç”ti, bir mezar, tükenmiş bir yaşam. O her günün sonunda “ölmeye yatmak” ve bu konuda kafasını yormamak becerisini henüz kazanmamıştı.
Geceleri açık pencerenin önünde oturup kendini terk edilmiş sanmak, kendini yetişkin insanlardan farklı hissetmek, başkalarının gülüşlerinden ve alaylı bakışlarından kuşkulanıp, kimse tarafından anlaşılmadığına inanmak, hiç kimseye kendini anlatamamak ve kendisini anlayabilecek birine özlem duymak. İşte aşk bu olmalıydı!
Her "ilk aşk" çoğu kez uzun sürmez ve geride acı bir tat bırakır çünkü genelde bir yanılgıdır, bir düş kırıklığıdır.
Çünkü yetişmekte olan insanın ilk güçlü duygusu, tek bir kişiye karşı ruhunda beliren sevgi değil, herkese karşı duyduğu öfkedir.