ırmo
@cvriex
1 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Çünkü Alphaville benim en sevdiğim filmlerden biridir. Jean-Luc Godard'ın."
"Hiç duymadım."
"Çok eski bir film. 1960'larda çekilmiş."
"Belki de adını oradan almıştır. Bir dahaki sefere patronu gördüğümde ona sorarım. Peki, anlamı ne Alphaville'in?"
"Yakın gelecekteki hayali bir şehrin adı" diyor Mari. "Samanyolu'nda yer alan bir şehir."
"Ah, bilimkurgu yani. Star Wars gibi mi?"
"Hayır, öyle değil. Filmde özel efektler kullanılmadığı gibi aksiyon filmi de değil... Pek iyi anlatamıyorum ama kavramsal bir film. Siyah beyaz ve çok fazla diyalog var, sanat filmlerindeki gibi."
"Kavramsalla neyi kastediyorsun?"
"Sözgelimi, Alphaville'de gözyaşı dökerek ağlayan kişi tutuklanır ve halk önünde ceza alır."
"Neden?"
"Alphaville'de insanların derin duygulara sahip olmasına izin verilmez çünkü. Bu yüzden orada aşk da yoktur. Çelişki ve ironi de yer almaz. Her şey rakamsal formüller kullanılarak yapılır."
Kaoru'nun kaşları çatılıyor. "İroni ne demek?"
"İroni, kişinin kendisine ya da kendisine ait bir şeye objektif olarak ya da başka bir açıdan bakarak oradaki tuhaflığı bulmasıdır."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Biliyor musun, bazen kendi gölgemle yarışıyormuşum gibi hissediyorum” diyor Korogi. “Ne kadar hızlı koşsam da kaçamıyorum. Kimse kendi gölgesinden kaçamaz.
İnsan hafızası sahiden de çılgınca bir şey. İşe yaramayan, lüzumsuz bir sürü şey çekmeceye kapatılmış gibi. Gerçekte ise önemli, yararlı şeyleri art arda unutup gidiyoruz.
İnsan denen şey,anılarını yakıt olarak kullanıp yaşamını sürdürüyor olamaz mı acaba? O anıların gerçekte önemli olup olmadığının,yaşamın sürdürülmesi açısından hiçbir önemi yok.Sadece yakıt.İster gazetenin reklam broşürü olsun,isterse felsefe yazıları;ister pornografik fotoğraflar olsun,isterse on bin yenlik kağıt para desteleri; ateşe verdiğinde hepsi sadece bir kağıt parçası değil midir? Ateş, 'Aa,bu Kant! ' ya da 'Bu Yomiuri gazetesinin akşam baskısı' veya 'Vay, ne güzel memeler bunlar böyle' diye düşünerek yakmaz onları. Ateşe göre bunların hepsi kağıt parçasından başka bir şey değildir.İşte tam da böyle.Önemli anılar,çok önemli anılar ve hiçbir önemi olmayan anılar...hepsi sadece ve sadece yakıt.
Sayfa 152 - Doğan Kitap Yayınları
Karanlıktan sonra?Edebiyat
Öncelikle:
Kitap değil ama yorumlar tam bir hayal kırıklığı...
İncelememe geçmeden önce bunu belirtmek istiyorum. Okuduğum üçüncü Murakami kitabı olmasından ötürü az çok yazarın tarzına bir aşinalığım vardı. Ondan kitabı okurken "Eee? Noldu şimdi?" tarzı bir yorumla bitirebileceğimi düşünerek okudum, yani bir sonuca bağlanmasını beklemiyordum. Sadece olayların akışına bıraktım kendimi ve bir beklentiye girmeden bitirdim kitabı. Böyle yaptığım için aşırı zevk aldım belki de. Çoğu kişi beğenmemiş ama nedense ben çok fazla şey anlattığını düşünüyorum.
--------
İncelemeye geçebiliriz.
Çok boyutlu bir hikaye bu.
Uyku ve uyanıklık arasında.
Suç ve masumiyet arasında belki.
Karanlık ve sakladıklarıyla, dalgalar gibi gidip geliyor, kıyıya vuruyor sürekli.
Bir gece düşünün, öyle bir gece ki sizi bu uçlarda sürükleyecek sürekli.
Evet gece.
Sadece uyumak için midir peki?
Yoksa gece uyanan bir şeyler de var mı?
Karanlıkta yaşamını sürdüren?
Mari, uyanık kalmak için kendini dışarı atan kız kardeş. Onunla şekilleniyor hikaye. Eri ile olan zıtlıklarıyla karşımıza çıkıyor Mari. Eri, ablası, uykuya bırakmış kendini. Mari'nin deyişiyle uyanamak istemiyor. Ya da uyanamıyor.
Gece. Karanlığı sundu bize.
Uyanık kalmak için yeterince güvenli mi?
Çinli kız, Mari'ye kendi yaşamını sorgulatıyor. Neredeyse aynı yaştalar. Kız fahişelik yapıyor. Karanlıkta. Dövülüyor ve çıplak bir şekilde otel odasında, kanlar içinde, terk ediliyor.
Ve gece.
Suçu aklıyor sanki.
Hayır saklıyor.