Team Ryannnnnn
Biraz uzun sürdü okumam ama kitapla alakalı değil benim zaman sıkıntımdan kaynaklı.
Ay neyse boşverin sanırım hayatımda okuduğum ikinci ya da üçüncü romantik/aşk her neyse kitabı olabilir. Normalde hiç sevmem yani ilgimi çekmez hadi dedim değişiklik olsun hem adı da kitapevli üç beş kitap tavsiyesi çıkar en kötü. Amaaaaa hiç öyle olmadı gerçekten sonsuz tavsiye edeceğim aşırı keyifli fakat fazlasıyla smut içerik var onu da belirteyim beni çok rahatsız etmedi ama yazarımız araya cinsellikte sıkıştırmak istemiş demek ki. Konu inanılmaz klişe ama karakterler şahane gerçi kızımız Josie pek sevimli bir karakter olmasa da sonunda yaptığı şeylerden kaynaklı biraz sevdim diyebilirim. Ryannnnnnn şu an emoji olarak kalp gözler koyduğumu hayal edin, böyle bir erkek modeli varsa türünün nadir örneklerindendir herhalde:D yani üzümlü kek işte ya da koala yavrusu ya da sonsuzluğa kadar uzar. Unique bir erkek işte shahaha al pamuklara sar AHAHAHA daha uzatmıyorum ve iyi ki okudum diyorum gerçekten çok keyifli bir okumaydı. 9/10 verdim 1 puanı klişe davranışlardan ve diyaloglardan kırdım ihihihi . Herkese keyifli okumalar diliyorum. Sevgiler.
Yalom'un Güneşe Bakmak kitabı içinden bir bölüm, ayrı olarak basılmış nedense. Künye adı aynı çünkü. Hikâyesi anlatılan Robert Berger'in Nazi zulmünden kurtulmuş ve yaptığı kalp ameliyatları ile onlarca kişinin hayatını kurtaran bir doktor olup, sonrasında yüksek miktardaki kazancının çoğunu İsrail'e bağışladığını öğrenmek büyük bir tezat duygusu oluşturdu bende.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
5/10
2026 7. kitabı
Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam tarzı bir kitaptı, sonunda politik bir eleştiriye bağlanması okeydi d yani tercihim olmazdı. Bazı kısımlarda yaptığı tespitleri ve başta kadın şarkıcı rolündeki anısını kesitlere ayırıp ana hikayeye yayması hoşuma gitti.
Spoil & spoisiz inceleme.1000Kitap
Selamlarr. Öncelikle şunu belirteyim ki benim gibi daha önce Dilara'dan 
Ölüler Konuşamaz kitabını okuyup pek sevemediyseniz bu kitabına kesinlikle şans vermeniz lazım. Ben ölüler konuşamaz'ı neredeyse 2 yıl önce falan okudum. Hikaye gerçekten güzeldi ama sonda çokta mükemmel bir ters köşe olmadığı için sevememiştim.
İncelemeye geçmeden önce şunu belirteyim ki SPOİLER var! Kitabı okumadıysanız bu incelemenin bazı kısımlarını okumayı önermiyorum.
Burada SPOİLER yok.
--------------------------
Şimdi, öncelikle kitap aşırı derecede akıcıydı. 600 küsür sayfa ve puntosunun küçük olmasına bakmayarak ben 1 buçuk günde falan bitirdim. En azından biraz hızlı okuma alışkanlığınız varsa eminim sizde çabuk bitirirsiniz.
Yazım dili mükemmel değildi ama gayet yerindeydi. Vasat diyeceğim şekilde kötü değildi en azından. Betimlemelerin de çoğunu beğendim. Gelgelelim ki kitap da klişe olan bazı sahneler de vardı. Bunları okurken bazen gözlerimi devirmedim değil :D
Şuna da belirteyim ki kitap 2 kişinin dilinden anlatılıyor. İkizler olan Mira ve Lina'nın dilinden. İlk başlarda biraz kafam karıştı kim kim diye ve ya hangi zaman dilimindeyiz diye ama sonra alıştım artık.
Karakterlere gelecek olursak ben Lina ve Ege çiftini Mira ve Poyraz'dan daha çok sevdim. Lina ve Ege yan karakterler sayılmasada hikaye onların üzerine kurulu olmadığı için birnevi yan karakter sayılıyorlar ama. Mira ve Poyraz'ın ilişkisi bana biraz toksik çift vibe'sı verdi. Hele Poyraz'ın bazı odun haraketleri :)
SPOİLİ kısıma geldik.
--------------------------
Kitap da 2 tane ters köşe vardı. Ancak ben diğer okurların incelemelerinden okuduğum kadarı ile insanların daha çok şaşırdığı ters köşeye değil diğerine şaşırmışım galiba hahshs. Katilin Tuna çıkması beni aşırı hayal kırıklığına uğrattı. Çünki ben Dilara'dan daha
Ölüler Konuşamaz kitabını okuyup pek sevemediyseniz bu kitabına kesinlikle şans vermeniz lazım. Ben ölüler konuşamaz'ı neredeyse 2 yıl önce falan okudum. Hikaye gerçekten güzeldi ama sonda çokta mükemmel bir ters köşe olmadığı için sevememiştim.
İncelemeye geçmeden önce şunu belirteyim ki SPOİLER var! Kitabı okumadıysanız bu incelemenin bazı kısımlarını okumayı önermiyorum.
Burada SPOİLER yok.
--------------------------
Şimdi, öncelikle kitap aşırı derecede akıcıydı. 600 küsür sayfa ve puntosunun küçük olmasına bakmayarak ben 1 buçuk günde falan bitirdim. En azından biraz hızlı okuma alışkanlığınız varsa eminim sizde çabuk bitirirsiniz.
Yazım dili mükemmel değildi ama gayet yerindeydi. Vasat diyeceğim şekilde kötü değildi en azından. Betimlemelerin de çoğunu beğendim. Gelgelelim ki kitap da klişe olan bazı sahneler de vardı. Bunları okurken bazen gözlerimi devirmedim değil :D
Şuna da belirteyim ki kitap 2 kişinin dilinden anlatılıyor. İkizler olan Mira ve Lina'nın dilinden. İlk başlarda biraz kafam karıştı kim kim diye ve ya hangi zaman dilimindeyiz diye ama sonra alıştım artık.
Karakterlere gelecek olursak ben Lina ve Ege çiftini Mira ve Poyraz'dan daha çok sevdim. Lina ve Ege yan karakterler sayılmasada hikaye onların üzerine kurulu olmadığı için birnevi yan karakter sayılıyorlar ama. Mira ve Poyraz'ın ilişkisi bana biraz toksik çift vibe'sı verdi. Hele Poyraz'ın bazı odun haraketleri :)
SPOİLİ kısıma geldik.
--------------------------
Kitap da 2 tane ters köşe vardı. Ancak ben diğer okurların incelemelerinden okuduğum kadarı ile insanların daha çok şaşırdığı ters köşeye değil diğerine şaşırmışım galiba hahshs. Katilin Tuna çıkması beni aşırı hayal kırıklığına uğrattı. Çünki ben Dilara'dan daha"Maskelerin ardındaki insan."
Felsefe ile psikoterapinin tıp tarihi zemininde bu kadar kusursuz evlendirildiği bir başka eser var mıdır, emin değilim. Irvin Yalom, "Nietzsche Ağladığında" ile sadece kurgusal bir roman yazmamış; adeta okurun ruhuna, kendi hayatını sorgulatacak aynalar yerleştirmiş.
Kitap, Lou Salomé’nin ricasıyla ümitsizliğe çare arayan Dr. Josef Breuer ile yalnızlığı bir zırh gibi kuşanan filozof Friedrich Nietzsche’nin yollarının kesişmesini konu alıyor. Ancak hikaye ilerledikçe kimin doktor, kimin hasta olduğu birbirine karışıyor. Karşılıklı bir "akıl düellosu" olarak başlayan diyaloglar, bir süre sonra iki insanın en çıplak, en savunmasız halleriyle yüzleştiği bir ruh ortaklığına dönüşüyor.
Benim için kitabın kalbini oluşturan birkaç temel sarsıntı şunlar oldu:
Saplantılar ve Yaşanmamış Hayatlar: Dr. Breuer’in Bertha saplantısı ile Nietzsche’nin Lou Salomé tutkusu... Yalom bize çok net bir şey gösteriyor: Bir başkasına duyulan aşırı saplantı, aslında insanın kendi içindeki boşluktan, yaşayamadığı gençliğinden ve ölüm korkusundan kaçma çabasıdır.
Amor Fati (Kaderini Sevmek): Kitap boyunca kulaklarımızda çınlayan o soru: "Böyle bir hayatı, her detayıyla sonsuza kadar aynen tekrar yaşamayı ister miydiniz?" Kendi seçimlerinin sorumluluğunu alamayan, hayatını toplumun veya evliliğin sınırlarına hapsolmuş hisseden Breuer üzerinden, aslında hepimizin özgürlük korkusu yüzümüze vuruluyor.
Yalnızlığın İki Yüzü: Nietzsche’nin o gururlu, kimseye muhtaç olmak istemeyen duvarlarının arkasında aslında ne kadar büyük bir "anlaşılma" açlığı olduğunu görmek can yakıcıydı. Onun ağlaması, zayıflık değil; insanın kendi sınırlarını ve incinebilirliğini kabul ettiği o muazzam özgürleşme anıydı.
Üslup üzerine:
Dönemin Viyana atmosferi, genç Sigmund Freud'un ayak sesleri ve satır aralarına
Nietzsche Ağladığında
- Kitabın en güçlü yanı, kuru ve anlaşılması güç bir anlatımla değil; akıcı, sürükleyici ve duygusal bir hikâyenin içine ustalıkla yerleştirmiş olması. Sayfalar ilerledikçe karakterlerin değişimine tanık olmak, aslında insanın değişebilmesi için önce kendisiyle yüzleşmesi gerektiğini bir kez daha hatırlatıyor. Neredeyse her sayfasının altını çizdim. Felsefe, psikoloji ve insan ruhunu böylesine akıcı anlatabilen nadir eserlerden.