Bir keresinde ailece düğüne gitmişiz dönüşte dondurma istemişim ağız açmışım, amcam da inadına almamış ağladım diye. Yolda polis durdurmuş; arabada çocuk var mı diye sormuş; amcam panik yapmış tabi biraz alkol almış. Polis demiş: Az önce bi dondurma kamyonu durdurduk dondurma aldık yedik bir tane kaldı, arabaları durduruyoruz içinde tek çocuk olanı aradık. Şansıma yolda durdurup dondurma vermişlerdi.
Hayattaki şansımı bedava dondurmalarda kullanmışım sanırım çocukluğumda :) yazın günde kaç kere bakkala gider dondurma alırdık. Babannem camın önünde bekler: Bana da buzlu limonlu al kızım derdi. En son bir kere 6. Bedava çubukta, bakkal daha fazla vermiyoruz diye geri yollamıştı :D Bana dair kuzenlerin hatırladığı da; bayramlarda üst kata çıkıyorduk aburcubur poşetleriyle hep elimiz dolu olurduk senle :) Acıkan biri olsa yanımda, dolabımda mutlaka birkaç aburcubur olur ya da ünide favorimiz süt centro olurdu. Her gelişimde marketten bir torba aburcubur aldığımı hatırlıyorum. Sonrasında düşününce o baton çikolataları, mısır cipsleri falan nasıl ard arda içim alıyormuş da yiyormuşum diyorum. Midemiz bulanana kadar yemek :) Kilo verdiğim süreçte de hatırladığım hep yürümekti. Sporla beraber her gün 2.5 saat hareket halindeydim. Öğrenci olmayı özlüyor insan. Ara ara yine yeme atakları yaşayınca bunlar aklıma geldi.