"Dostluk tuhaf şeydir. Eğer hakikiyse sözcüklere her zaman ihtiyaç duyulmaz. (...) Çünkü birbirlerinin varlığını anlamak için konuşmaya gereksinim duymazlardı. Bazı zamanlar bir bakış, bazı zamanlar bir ses, bazı zamanlarsa sessizlik yeterli gelirdi."
"Burada -şakağını göstererek- kitaplara, neredeyse bitmiş yalnızca yazılması kalmış kitaplara gebeyim. Bazen baş ağrılarımın, beynimdeki doğum sancıları olduğunu düşünüyorum.”
“Benim de kara dönemlerim vardır. Kimin yoktur ki? Ama ben onlara sahibim, onlar bana değil. Onlar hastalığımla değil, benim varlığımla beraberler. İsterseniz şöyle diyelim. Onlarla beraber yaşama cesaretini gösterebiliyorum.”